ท่านช่ำงโชคดีจริง ๆ”“อืม รสชำติดีจริง ๆ”โม่จิ่วเยี่ยตอบรับอย่ำงเลื่อนลอย ความคิดในหัวยิ่งวนเวียนไปมาสิ่งที่เฮ่อจือหร่านทำ ไม่ว่าแบบใดก็ไม่ใช่ความสามารถที่สตรีชั้นสูงพึงมีแต่เพราะความแตกต่ำงของนางนี่เอง ที่ทำให้สกุลโม่ไม่ต้องลาบำกนับตั้งแต่ออกจากเมืองหลวงจนถึงตอนนี้ในใจของเขำเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย รู้สึกว่าตนเองนั้นไร้ความสามารถ ทำให้ครอบครัวต้องถูกเนรเทศแล้ว ยังต้องให้สตรีผู้หนึ่งออกหน้ำแก้ไขปัญหาต่ำง ๆ อีกเฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยคิดอะไร นางแบ่งปลาย่ำงเสร็จแล้วแต่ยังเหลือเจ้ำหน้ำที่อีกสี่คนที่ยังไม่ได้รับส่วนแบ่ง
ครั้งนี้ท่ำทีของนางไม่เลว เมื่อส่งปลาออกไปแล้ว ก็ไม่ควรทำให้อีกฝ่ำยไม่พอใจอีก“ท่านเจ้ำหน้ำที่ทั้งหลาย ข้าจะไปย่ำงปลารอบต่อไปเดี๋ยวนี้ ทุกท่านจะได้ส่วนแบ่งแน่นอน”เมื่อเห็นพี่น้องกินอย่ำงเอร็ดอร่อย เจ้ำหน้ำที่สี่คนที่เหลือก็รู้สึกหงุดหงิดแต่หลังเห็นเฮ่อจือหร่านกำลังวุ่นวายทำให้ พวกเขำก็คิดไปมาสุดท้ำยจึงระงับความโกรธ และรอคอยอย่ำงอดทนไม่นานเจ้ำหน้ำที่ทั้งสี่ก็ได้รับปลาย่ำงในที่สุดแม้คนอื่น ๆ จะกินปลาย่ำงไปนานแล้ว ตอนนี้เห็นพวกเขำสี่คนกำลังกิน ก็ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้เจ้ำหน้ำที่สี่คนนั้นรู้สึกเหนือกว่าในทันที่ พวกเขำกินปลาย่ำงอย่ำงเอร็ดอร่อย รู้สึกพอใจเป็นอย่ำงมากเฮ่อจือหร่านเก็บปลาย่ำงไว้สาหรับตนเองหนึ่งตัว และมอบปลาอีกสามตัวให้กับสะใภ้รอง“พี่สะใภ้รอง ท่านนาปลา
