เฮ่อจือหร่านไม่ได้กล่าวออกมาตำมตรง แต่นางเชื่อว่าเซี่ยเทียนไห่เข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะบอก“ได้ ข้าฟังเจ้ำ คืนนี้ข้าจะมาหา” เซี่ยเทียนไห่ตอบเสียงเบำเฮ่อจือหร่านมองปลาไนในมือที่กำลังจัดการอยู่ แล้วเอ่ยอีกครั้ง“ท่านลุงเซี่ย ข้ากำลังจะเอาปลาพวกนี้ไปย่ำงไฟ และจะให้พี่สะใภ้รองนาไปให้หลินเอ๋อร์กินบำรุงร่างกายสักตัว”เซี่ยเทียนไห่เห็นเฮ่อจือหร่านจับปลา เขำจึงบอกบุตรชายทั้งสองคนก้ำวลงแม่น้ำไปจับปลาสองตัวตำมนาง เพื่อนามาบำรุงร่างกายให้หลานชายผู้ใดจะรู้ว่าเหล่ำบุตรชายไร้ประโยชน์นัก พวกเขำพยายามอยู่ครึ่งวันกลับจับอะไรไม่ได้เลยตอนนี้เฮ่อจือหร่านบอกว่าจะส่งปลาให้เซี่ยหลิน สาหรับเซี่ยเทียนไห่แล้วก็เหมือนกับส่งถ่านให้ท่ำมกลางพำยุหิมะเขำขอบคุณเฮ่อจือหร่านอย่ำงจริงใจในเวลาเดียวกัน เซี่ยเทียนไห่คิดว่า ไม่ว่าการเนรเทศของตระกูลเซี่ยจะเกี่ยวข้องกับโม่จิ่วเยี่ยหรือไม่ เขำก็ตั้งใจจะมองข้ามผ่านเรื่องนี้ไป
อย่ำงไรคนตระกูลเซี่ยก็ถูกเนรเทศแล้ว ครอบครัวของเขำกับสกุลโม่ยังคงเกี่ยวดองกัน ตอนนี้ยังได้รับบุญคุณจากเฮ่อจือหร่านมากขนาดนี้ การดื้อดึงต่อไปก็ไร้ประโยชน์สู้ให้ทั้งสองครอบครัวอยู่ร่วมกันอย่ำงสงบ และเดินทำงไปถึงซีเป่ยได้อย่ำงปลอดภัยจะดีกว่า ต่อให้ในอนาคตจะต้องใช้ชีวิตกินอยู่อย่ำงยากลาบำก ขอเพียงยังมีชีวิตอยู่ก็พอสตรีสกุลโม่มักมีบ่ำวรับใช้คอยดูแล พวกนางจึงไม่คุ้นเคยกับการจัดการปลาแต่พวกนางก็ตระหนักถึงความเป็น
