ลนาง มีเครื่องปรุงรสต่ำงๆ อย่ำงครบครันน่ำเสียดำยที่ตอนนี้นางยังหาข้ออ้ำงจะหยิบพวกมันออกมาไม่ได้
แต่การใส่เครื่องปรุงรสเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่น่ำสังเกตเห็นสักหน่อยคงไม่เป็นอะไรเฮ่อจือหร่านกลับมาที่กองไฟที่สร้ำงเสร็จแล้ว นางจุดไฟอย่ำงรวดเร็ว วางปลาไนที่เสียบไว้เรียงกันอย่ำงเป็นระเบียบในไม่ช้ำก็มีเสียงดังฉ่ำ พร้อมกับกลิ่นหอมลอยไปทั่วเมื่อได้กลิ่นนี้ คนรอบข้างต่ำงต้องกลืนน้ำลายไม่หยุดกลิ่นปลาย่ำงหอมอร่อย แต่เฮ่อจือหร่านไม่ค่อยพอใจนักนางพึมพำเบำ ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ“หากทำน้ำมันสักหน่อยก็จะสมบูรณ์แบบเลย”ทว่าคำพูดของนางกลับเข้าหูจำงชิงที่กำลังผ่านมาพอดีจำงชิงได้กลิ่นหอมของปลาย่ำง เขำอยากกินจนทนไม่ไหวอยู่แล้วทั้งยังได้ยินเฮ่อจือหร่านพูดอีกว่า หากทำน้ำมันลงไปได้ รสชำติจะดีขึ้นไปอีก“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำบอกว่าปลาย่ำงต้องทำน้ำมันด้วยหรือ”เฮ่อจือหร่านเงยหน้ำขึ้น ตอบอย่ำงไม่ใส่ใจ “ถูกต้องแล้ว แบบนั้นรสชำติต้องดีกว่าตอนนี้มาก”“เจ้ำรอก่อน” จำงชิงพูดทิ้งท้ำยแล้วเดินจากไปอย่ำงรีบร้อน
ไม่นานเขำก็ถือไหใบไม่ใหญ่ไม่เล็กกลับมา“สิ่งนี้เป็นน้ำมันราข้าว มันเป็นของมีค่ำมาก เจ้ำใช้อย่ำงประหยัดล่ะ”เฮ่อจือหร่านไม่คิดว่า สิ่งที่เจ้ำหน้ำที่พกติดตัวมาจะครบครันขนาดนี้ กระทั่งน้ำมันราข้าวก็ยังมีหากรู้ตั้งแต่แรก นางคงต้องขอมาสักหน่อยแน่นอนแต่นามาใช้ตอนนี้ก็ไม่สายเกินไป“ท่านเจ้ำหน้ำที่วางใจเถอะ รับรองว่าข้าจะใช้แน่นอน”เฮ่อจือห
