หลังจากนั้น นางก็ดึงกิ่งไม้ขึ้นอย่ำงรวดเร็วแล้วเหวี่ยงมาที่ริมฝั่งปลาไนตัวใหญ่ที่ยังมีชีวิตก็ตกลงมาอยู่ตรงหน้ำสตรีสกุลโม่“พี่สะใภ้ทั้งหลาย เก็บปลาให้ดีนะ”เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าไม่มีอะไรพิเศษ สาหรับนางแล้ว วิธีจับปลาเช่นนี้เป็นเรื่องง่ำยดำยมากในชำติก่อน ตอนที่ออกไปทำภำรกิจ นางมักนอนกลางแจ้งบ่อยๆ การมีทักษะเอาตัวรอดในป่ำติดตัวไว้บ้ำงจึงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรแต่ผู้อื่นกลับไม่คิดเช่นนั้นทุกคนต่ำงตกตะลึงกับท่ำทำงที่นางลงมืออย่ำงคล่องแคล่ว แม้แต่เหล่ำเจ้ำหน้ำที่ยังอดชื่นชมไม่ได้ทุกปีพวกเขำจะเดินทำงผ่านที่แห่งนี้เวลาคุมตัวนักโทษ ทั้งยังรู้ว่าในแม่น้ำสายนี้มีปลาอยู่มากมายพวกเขำเคยจับปลาในแม่น้ำ แต่ไม่เคยสาเร็จสักครั้งพวกเขำคิดเพียงว่าครั้งหน้ำที่มาจะนาแหมาด้วย แต่สุดท้ำยก็ลืมไปเมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านจับปลาตัวที่สองได้แล้ว เจ้ำหน้ำที่ทุกคนถึงกับชื่นชมนางอยู่ในใจ
สตรีสกุลโม่ตั้งใจจะห้ำมไม่ให้เฮ่อจือหร่านเปลือยเท้ำ แต่หลังเห็นปลาไนสด ๆ สองตัวมาอยู่ตรงหน้ำ ก็ลืมจุดประสงค์ไปเสียสนิทโดยเฉพำะฮูหยินผู้เฒ่ำยิ่งปลอบใจตนเองสตรีให้ความสาคัญกับกฎระเบียบต่ำง ๆ เพียงเพราะกลัวว่าจะถูกคนตำหนิ หรือถูกสามีรังเกียจเท่านั้นแต่ถึงอย่ำงไรเฮ่อจือหร่านก็เป็นลูกสะใภ้ของนางอยู่แล้ว ตราบใดที่คนสกุลโม่ไม่รังเกียจ การเปลือยเท้ำบ้ำงก็ไม่เป็นไร…หลังเลือกที่จะตื่นขึ้นมาแล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้แกล้งหลับต่อเขำได้รับประโยชน์จ
