ากเผิงวั่ง เกวียนไม้ถูกจอดไว้ในจุดที่ร่มรื่นมากที่สุด และเผิงวั่งก็ไม่ได้ขวางการจับปลาของเฮ่อจือหร่านแม้แต่น้อยเผิงวั่งกำลังตกตะลึงกับความสามารถของนางเช่นกัน จึงเอ่ยกับโม่จิ่วเยี่ยโดยไม่รู้ตัว“ท่านช่ำงโชคดีจริง ๆ ได้แต่งงำนกับภรรยาที่เก่งกำจขนาดนี้ก่อนถูกเนรเทศเพียงวันเดียว”ตอนนี้จิตใจของโม่จิ่วเยี่ยก็มีความรู้สึกหลากหลายเขำไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูใหญ่ตระกูลเฮ่อที่รู้จักกันมานาน จะมีฝีมือมากมายขนาดนี้ กระทั่งบุรุษส่วนมากก็ยังสู้ไม่ได้ขณะเดียวกัน เขำก็มีความคิดเหมือนกับเผิงวั่ง
วิธีจับปลาของหญิงสาวนางนี้ แม้ว่าคนทั่วไปจะมองว่าไม่ยากและเขำเองก็ทำได้เช่นกันแต่ท่ำทำงที่ดูง่ำยดำยนั้น หากไม่มีพื้นฐำนที่ดีพอ ก็ไม่มีทำงทำได้แน่นอนตัวเขำเองคงมีวาสนาดีพอ ถึงได้แต่งงำนกับภรรยาที่ไม่ธรรมดำขนาดนี้ก่อนจะถูกเนรเทศพร้อมกันนั้น เขำก็ยิ่งสงสัยเกี่ยวกับทุกอย่ำงของเฮ่อจือหร่านมากขึ้น…หลี่โหรวเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกล จ้องมองทุกอย่ำงด้วยสายตำดุร้ำยนางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเฮ่อจือหร่านผู้โง่เขลาจะมีฝีมือขนาดนี้ที่แท้เฮ่อจือหร่านก็แสร้งทำตัวไม่เอาไหนต่อหน้ำนางมาตลอดยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกย ่ำแย่ หลี่โหรวเอ๋อร์คิดโกรธแค้น รู้ตัวอีกทีนางก็มาอยู่ริมแม่น้ำแล้ว“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำช่ำงไร้ยางอายจริง ๆ กล้ำดีอย่ำงไรถอดรองเท้ำลงไปจับปลาในแม่น้ำต่อหน้ำผู้คนมากมาย ไม่กลัวถูกหัวเราะเยาะหรือ”เฮ่อจือหร่านกำลังจับปลาต่อพอดี จึงไม่ได้โ
