ั้นจึงกลายเป็นกำลังหลักในการลากเข็นเกวียนไม้อย่ำงช่วยไม่ได้เมื่อทั้งสองเห็นโม่จิ่วเยี่ยนอนคว ่ำอยู่บนเกวียนก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดหากไม่ใช่เพราะมีเจ้ำหน้ำที่เหล่านี้อยู่ พวกเขำคงอยากฉีกโม่จิ่วเยี่ยที่ทำให้ตระกูลเหอของพวกเขำถูกยึดทรัพย์และเนรเทศออกเป็นชิ้น ๆอย่ำงไรก็ตำม หลังจากสบสายตำของเผิงวั่ง พี่น้องตระกูลเหอก็สงบเสงี่ยมลงทันที่
พวกเขำได้แต่ยอมรับชะตำกรรม ลากเกวียนไม้เดินทำงต่อไปการกระทำครั้งนี้ของเฮ่อจือหร่านทำให้สตรีสกุลโม่มองด้วยสายตำชื่นชมอีกครั้งโดยเฉพำะโม่หานเยี่ย เพียงเริ่มออกเดินทำงนางก็วนเวียนอยู่รอบตัวเฮ่อจือหร่าน เอ่ยปำกพูดไม่หยุด“พี่สะใภ้เก้ำท่านเก่งกำจมาก ไม่เพียงพี่เก้ำไม่ต้องลงจากเกวียนยังมีคนมาช่วยลากให้ด้วย เช่นนี้พวกเราก็สบำยขึ้นเยอะ”เฮ่อจือหร่านถูกน้องสะใภ้เอ่ยชมก็เพียงยิ้มนางไม่คิดว่าการทำสิ่งเหล่านี้มีอะไรที่เก่งกำจ สิ่งนี้ล้วนเป็นประสบการณ์ที่ฝึกฝนมาจากชำติก่อน รวมถึงมาจากนิสัยของนางโม่หานเยี่ยยิ่งพูดก็ยิ่งกระตือรือร้น เกำะเกี่ยวแขนของเฮ่อจือหร่านเอาไว้“พี่สะใภ้เก้ำ พี่เก้ำของข้าโชคดีจริง ๆ ที่ได้ภรรยาแสนเก่งกำจอย่ำงท่าน”ขณะพูด โม่หานเยี่ยก็เห็นสมุนไพรที่พวกนางเก็บเมื่อวานอยู่ในพุ่มหญ้ำริมทำงนางชี้ไปยังสมุนไพรสองสามต้นนั้นด้วยความตื่นเต้น “พี่สะใภ้เก้ำ ตรงนั้นมีสมุนไพร ข้าจะไปเก็บมานะ”เฮ่อจือหร่านคว้ำแขนโม่หานเยี่ยที่กำลังจะวิ่งไปตรงนั้นไว้
“น้องสาว พวกเรายังมี
