นทำง นางจึงจำเป็นต้องข่มขู่เผิงวั่งเผิงวั่งเชื่อคำพูดของนางอย่ำงไม่มีข้อสงสัย ยิ่งไปกว่านั้นอาการของเขำก็แสดงให้เห็นชัดเจน“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำมีวิธีหรือไม่”และนี่คือสิ่งที่เฮ่อจือหร่านกำลังรอคอย“วิธีนั้นมี แต่ว่า…”นางมองไปยังโม่จิ่วเยี่ยที่นอนคว ่ำอยู่บนเกวียนไม้เผิงวั่งเป็นคนฉลาดหลักแหลม เขำเข้าใจความหมายของเฮ่อจือหร่านทันที่ใบหน้ำของเขำมืดคล้ำลงทันตำเขำทำงำนเป็นเจ้ำหน้ำที่ส่งคนเนรเทศนี้มานาน นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกนักโทษมาต่อรองเผิงวั่งคิดบอกว่าตนไม่ต้องการให้นางรักษำ รอถึงอาเภออวิ๋นหลายเขำก็จะไปหาท่านหมอเพื่อรักษำ และวันนี้โม่จิ่วเยี่ยต้องยกเกวียนไม้ให้เขำแต่ก่อนที่เขำจะได้พูดอะไรออกไป โจวเหล่ำปำกลับดึงตัวเขำไปอีกทำง ทั้งสองกระซิบคุยกันสองสามประโยค เผิงวั่งจึงเดินกลับมาด้วยสีหน้ำไม่พอใจ
“เฮ่อจือหร่าน ถ้ำเจ้ำสามารถกำจัดพิษที่ตกค้ำงในตัวข้าได้ทั้งหมด ข้าจะอนุญำตให้โม่จิ่วเยี่ยนั่งเกวียนไปพร้อมกับข้า”“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ท่านก็เห็นแล้วว่าพวกเราสกุลโม่ล้วนเป็นสตรีการลากเกวียนให้สามีข้าเพียงคนเดียวก็ลาบำกมากแล้ว…”เฮ่อจือหร่านยอมทำได้ทุกอย่ำง แต่นางไม่ชอบการเสียเปรียบถึงแม้สตรีจากสกุลโม่สองสามคนจะช่วยกันลากดันรถ แต่นางก็ไม่อยากให้คนในบ้ำนต้องเหนื่อยเกินไปเผิงวั่งรู้สึกโกรธมาก เขำยอมลดตัวลงมานั่งเกวียนเดียวกันกับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว แต่เฮ่อจือหร่านยังกล้ำมาต่อรองกับเขำอีกขณะเขำกำลังจะระเบิดอารมณ์
