เฮ่อจือหร่านเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ในวันนี้บิดำยังลอบส่งจดหมายฉบับหนึ่งใส่มือโม่จิ่วเยี่ยเนื่องจากจดหมายฉบับนั้นเป็นของเขำ นางไม่ได้มีนิสัยชอบล่วงรู้ความลับของผู้อื่น ถึงแม้จะอยากรู้ว่าด้านในเขียนอะไรไว้ แต่ก็ไม่ได้ถำมออกไปโดยตรงแต่โม่จิ่วเยี่ยกล่าวถึงจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าเขำไม่ได้จงใจจะปิดบังเนื้อหากับนาง“ในจดหมายเขียนไว้สั้น ๆ ว่า ท่านพ่อตำจะรวบรวมหลักฐำนเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของข้า และช่วยลบล้ำงมลทิน ทั้งยังหวังว่าข้าจะปฏิบัติต่อเจ้ำเป็นอย่ำงดีด้วย”“เพียงแค่นี้เองหรือ” เฮ่อจือหร่านถำมอย่ำงไม่อยากจะเชื่อโม่จิ่วเยี่ยตอบกลับอย่ำงมั่นใจ “อืม มีเพียงเท่านี้”เฮ่อจือหร่านจมตกสู่ห้วงความคิดอีกครั้งหลังจากบิดำมารดำมาส่งในวันนี้ สิ่งแรกที่นางนึกถึงคือสถำนการณ์ของบิดำในราชสานักเฮ่อเยวียนหมิงเป็นพ่อตำของโม่จิ่วเยี่ย องค์จักรพรรดิจะไม่พำนโกรธเคืองไปถึงเขำด้วยหรือ
หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ วันข้างหน้ำเฮ่อเยวียนหมิงก็คงไม่ต่ำงไปจากมดบนเขียงไม้ ที่อาจถูกจักรพรรดิซุ่นอู่เหยียบย ่ำจนตำยเมื่อใดก็ได้เมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านกำลังครุ่นคิด โม่จิ่วเยี่ยจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง“ท่านพ่อตำเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์สุจริต หน้ำที่ต่ำง ๆ ล้วนจัดการอย่ำงเรียบร้อย องค์จักรพรรดิคงไม่คิดจะเสียขุนนางที่มีความสามารถเช่นนี้ไป ดังนั้นเจ้ำไม่ต้องกังวลมากนัก”ด้วยคำพูดของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านจึงคลายความกังวลลงบ้ำง“ยามนี้ก็ดึกมากแล้
