วกเขำตึงเครียดมากเกินไป จึงทำให้เฮ่อจือหร่านถูกเบี่ยงเบนความสนใจได้สาเร็จตอนนี้นางลืมไปแล้วว่าตนกำลังนอนอยู่ข้าง ๆ บุรุษผู้หนึ่งคนทั้งสองพูดคุยกันเกี่ยวกับแผนการในอนาคต ก่อนเฮ่อจือหร่านจะผลอยหลับไปโดยไม่รู้ตัวโม่จิ่วเยี่ยได้ยินเสียงลมหายใจสม ่ำเสมอจากนาง เขำจึงห่มผ้ำให้นางอย่ำงเอาใจใส่ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตำลงแม้เฮ่อจือหร่านจะหลับไปแล้ว แต่นิสัยตื่นเช้ำจากชำติก่อนของนางก็ยังไม่หายไปนางตื่นขึ้นมาก่อนท้องฟ้ำจะสว่าง
ขณะที่คนอื่น ๆ ยังคงหลับอยู่ นางก็เก็บผ้ำห่มที่ใช้คลุมตัวนางกับโม่จิ่วเยี่ยชายหนุ่มหลับสบำยตลอดทั้งคืน เมื่อรู้สึกว่าผ้ำห่มหายไปจากตัวเขำก็รู้ว่าเฮ่อจือหร่านกำลังจะลุกนั่งหญิงสาวมองไปรอบ ๆ เห็นทุกคนกำลังหลับใหล กระทั่งเจ้ำหน้ำที่ซึ่งเฝ้ำยามอยู่ก็ไม่ตื่นตัวเหมือนช่วงกลางดึกนางหยิบหมั่นโถวขำวสองลูก เนื้อวัวตุ๋นซอสอีกเล็กน้อย และถุงน้ำส่งให้โม่จิ่วเยี่ย“ตอนนี้ทุกคนยังไม่ตื่น ท่านแอบไปกินอะไรก่อนเถอะ”“ได้” โม่จิ่วเยี่ยตอบรับ รีบคว้ำอาหารแล้วกระโดดลงจากเกวียนไม่นานหลังจากโม่จิ่วเยี่ยจัดการทุกอย่ำงเสร็จและกลับมาแล้วคนอื่น ๆ ก็เริ่มตื่นนอนเจ้ำหน้ำที่เริ่มแจกหมั่นโถวหยาบอีกครั้งทุกคนมองหมั่นโถวหยาบที่แข็งราวกับหิน สีหน้ำบอกความทุกข์ใจอย่ำงสุดแสนแต่เพื่อความอยู่รอด จึงต้องกัดฟันกลืนมันลงไปส่วนการปฏิบัติของเจ้ำหน้ำที่กับคนสกุลโม่นั้นแตกต่ำงออกไปโจวเหล่ำปำบอกว่าพรุ่งนี้เช้ำเขำจะให้หมั่น
