้าใจว่า ที่แท้นางกำลังจะใช้วิธีหลอกตำผู้อื่นนี่ช่ำงเป็นเรื่องที่ต้องลาบำกนางแล้วจริง ๆ
โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าโอกำสเช่นนี้หาได้ยาก เขำพลิกตัวเพียงครั้งเดียวก็ไปอยู่ใต้เกวียนได้โดยไร้สุ้มเสียงเห็นได้ชัดวรยุทธ์ของเขำนั้นยอดเยี่ยมเพียงใดทันทีที่โม่จิ่วเยี่ยออกจากเกวียน เฮ่อจือหร่านก็หยิบผ้ำห่มผืนหนึ่งออกมาจากพื้นที่มิติและวางไว้ตำแหน่งเดิมของเขำแม้จะมืดและมีลมแรง แต่ด้วยการปกปิดของผ้ำห่ม ย่อมไม่มีใครสามารถบอกได้เลยว่าใต้ภายผ้ำผืนนี้จะไม่ใช่โม่จิ่วเยี่ยนางใช้ช่วงเวลาที่ชายหนุ่มไม่อยู่ เริ่มตรวจสอบถุงเงินที่บิดำมอบให้ข้างในมีตั๋วเงินจำนวนมาก หลังจากนับดูแล้วก็พบว่ามีสามพันตำลึง นอกจากนี้ยังมียังมีเงินก้อนเล็ก ๆ อีกประมาณยี่สิบตำลึงในยุคสมัยนี้ ด้วยเงินจำนวนมากขนาดนี้ในครอบครัวสามัญชนสามารถกินอยู่ได้ไปหลายชั่วอายุคนอย่ำงไร้กังวลครอบครัวตระกูลเฮ่อรักบุตรสาวคนนี้ของพวกเขำจริง ๆโม่จิ่วเยี่ยเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ใช้วรยุทธ์หายไปจากสายตำของเฮ่อจือหร่านอย่ำงรวดเร็วผ่านไปราวสองเค่อ โม่จิ่วเยี่ยจึงกลับมา
เฮ่อจือหร่านได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวเป็นอันดับแรก นางรีบเก็บผ้ำห่ม จนกระทั่งโม่จิ่วเยี่ยนอนลงในตำแหน่งเดิม หญิงสาวจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่“บาดแผลท่านเป็นอย่ำงไรบ้ำง” เฮ่อจือหร่านถำมเบำ ๆ“ไม่มีเลือดออกแล้ว” โม่จิ่วเยี่ยตอบเสียงทุ้มเบำเช่นกันเขำคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดอีกประโยค “ขอบคุณที่เจ้ำทำเพื่อข้าและ
