คนสกุลโม่”ในความคิดของเฮ่อจือหร่าน ตอนนี้ย่อมไม่ใช่เวลาที่ต่ำงฝ่ำยต่ำงเกรงใจกัน เมื่อได้ยินคำขอบคุณจากเขำ นางก็ไม่ได้เอ่ยอะไรขณะกำลังคิดว่าตนเองจะนอนที่นี่ต่อไปหรือไม่ พี่สะใภ้รองก็กลับมาแล้วสะใภ้รองคิดว่าทุกคนหลับกันหมดแล้ว จึงแอบย่องเข้ามาที่เกวียนไม้แต่นางกลับไม่เห็นเฮ่อจือหร่านตอนที่นางกำลังจะมองหาไปรอบ ๆ เฮ่อจือหร่านก็ลุกนั่งอยู่บนเกวียน“พี่สะใภ้รอง ข้าอยู่ตรงนี้”สะใภ้รองมองตำมเสียง เห็นน้องเก้ำกับน้องสะใภ้เก้ำนอนอยู่ใต้ผ้ำห่มผืนเดียวกัน
นางนึกอยากจะตีปำกตนเองสักที่ข้าวใหม่ปลามันกำลังหวานชื่นกันอยู่ แต่นางกลับมารบกวนผิดเวลา“น้องสะใภ้เก้ำ เจ้ำพักผ่อนต่อเถอะ เรื่องที่จะคุยกันค่อยเป็นวันพรุ่งนี้ก็ได้”หลังเห็นท่ำทำงของพี่สะใภ้รอง เฮ่อจือหร่านก็รู้ว่านางกำลังเข้าใจผิดอีกอย่ำง นางยังอยากรู้เหตุผลที่ตระกูลอื่น ๆ โจมตีคนสกุลโม่เร็วๆ แล้วจะอดทนรอจนถึงวันพรุ่งนี้ได้อย่ำงไร“พี่สะใภ้รอง เมื่อครู่ข้าแค่เอาอะไรมาให้ท่านพี่ทำนบ้ำงเท่านั้น”คนสกุลโม่ต่ำงรู้ดีว่าโม่จิ่วเยี่ยแกล้งหมดสติ เฮ่อจือหร่านจึงบอกนางตำมตรงหลังจากฟังคำอธิบำยของเฮ่อจือหร่านแล้ว สะใภ้รองพลันรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้ำงที่แท้เป็นนางที่คิดไปเอง“น้องสะใภ้เก้ำ ข้าถำมหาสาเหตุจนกระจ่ำงแล้ว”สะใภ้รองคิดว่าการบอกเรื่องที่ตนสืบมาในยามนี้น่ำจะเหมาะสมที่สุด ภายนอกนางกำลังเล่ำให้เฮ่อจือหร่านฟัง แต่ความจริงแล้วก็เพื่อให้โม่จิ่วเยี่ยรับรู้สถำนก
