ารณ์ไปด้วย
และแน่นอนว่าโม่จิ่วเยี่ยกำลังเงี่ยหูตั้งใจฟังอยู่แล้วเฮ่อจือหร่านเร่งเร้ำ “พี่สะใภ้รอง ท่านรีบพูดมาเถอะ”สะใภ้รองถอนหายใจ“ข้าคำดว่าเรื่องนี้คงจะมีคนจงใจทำ”เฮ่อจือหร่านยิ่งรู้สึกสนใจมากขึ้น“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”“พี่ชายของข้าบอกว่า ก่อนหน้ำที่ตระกูลเซี่ยจะถูกเนรเทศนั้น ไม่มีสัญญำณใด ๆ เลย มีเจ้ำหน้ำที่มาประกำศพระราชโองการที่จวนกล่าวว่าฮู่กั๋วกง โม่จิ่วเยี่ย ได้สารภำพเรื่องการสมรู้ร่วมคิดและก่อกบฏของเขำแล้ว ทั้งยังบอกอีกว่าตระกูลเซี่ยมีส่วนร่วมด้วยนอกจากนี้ ยังมีหลักฐำนว่าหลายปีก่อนท่านพ่อของข้ารับสินบนมาเช่นกัน”“ครอบครัวฝั่งท่านแม่ข้าต่ำงคิดว่า จำนวนเงินติดสินบนที่ท่านพ่อรับไม่ได้มากมายและรับเพียงสองครั้งเท่านั้น ย่อมไม่ถูกลงโทษถึงขั้นต้องยึดทรัพย์สินและเนรเทศ แต่สาเหตุหลักเป็นเพราะคำสารภำพของน้องเก้ำว่าตระกูลเซี่ยร่วมมือกับเขำในการก่อกบฏ”เฮ่อจือหร่านจมอยู่กับความคิดโม่จิ่วเยี่ยไม่มีทำงทำเรื่องแบบนี้ได้แน่
ยิ่งไปกว่านั้น หากนางไม่ได้บอกเรื่องนี้ไป เขำเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจวนจะถูกยึดและจะถูกเนรเทศ ดังนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องคำสารภำพเหล่านั้นหากคำพูดของพี่สะใภ้รองเป็นความจริง ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่ำงเดียวนั่นคือตระกูลเซี่ยคงทำบำงอย่ำงให้องค์จักรพรรดิไม่พอใจ จึงฉวยโอกำสกำจัดตระกูลเซี่ยไปด้วย และยังเพิ่มความยุ่งยากให้โม่จิ่วเยี่ยระหว่างการเดินทำงเนรเทศอีกด้วยส่วนเหตุผลนอกเห
