ทุกคนมองตำมเสียง เห็นเพียงกลุ่มเจ้ำหน้ำที่กำลังล้อมตัวเผิงวั่งพลางถำมไถ่อาการตอนนี้เผิงวั่งยังอ่อนแรงอยู่บ้ำง แต่ก็ยังสามารถพูดคุยได้“โจวเหล่ำปำ ข้าเป็นอะไรไปกันแน่”“หัวหน้ำ ท่านถูกงูพิษกัด”ได้ยินดังนั้น เผิงวั่งก็นึกย้อนถึงอาการทั้งหมดก่อนหมดสติอย่ำงถี่ถ้วนสิ่งแรกที่เขำรู้สึกคือ บริเวณน่องที่ถูกงูพิษกัดมีอาการชำเล็กน้อย ก่อนมันจะลุกลามตำมร่างกายเขำไปเรื่อย ๆหลังจากนั้น เขำก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกและไม่รู้สึกตัวอีกเลย“ข้าถูกงูพิษกัดแต่ไม่ตำย?”เผิงวั่งหยิกแก้มตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงเมื่อแน่ใจว่าเขำรู้สึกเจ็บ จึงยอมเชื่อเรื่องนี้จำงชิงเดินเข้ามา “หัวหน้ำ ท่านไม่ตำยจริง ๆ”“ใครเป็นคนช่วยถอนพิษให้ข้า” เผิงวั่งมองไปรอบ ๆ แน่ใจว่าตัวเองยังอยู่กลางป่ำเช่นนี้จะไปหาหมอมาจากที่ไหน
โจวเหล่ำปำชี้ไปทำงคนสกุลโม่ “เป็นภรรยาของโม่จิ่วเยี่ย เฮ่อจือหร่านอย่ำงไรเล่ำ”เมื่อพูดถึงเฮ่อจือหร่าน ภำพตอนที่นางเตือนเขำก็ผุดขึ้นมาในหัวสมองหลังจากนึกถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว เผิงวั่งก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้ำงตอนแรกคนอื่นเตือนด้วยความหวังดี แต่เขำกลับยังตวาดใส่อีกเขำกวาดสายตำ กระทั่งหยุดสายตำกับห่อผ้ำใหญ่ ๆ ที่นามาจากเมืองหลวง“เหล่ำปำ นาหมั่นโถวขำวไปให้คนสกุลโม่คนละสองลูก ถำมพวกนางด้วยว่ายังมีข้อเรียกร้องอะไรอีกหรือไม่ ขอแค่ไม่มากจนเกินไปก็พยายามทำตำมที่พวกนางขอเถอะ”โจวเหล่ำปำรู้ว่าเผิงวั่งเป็นคนร
