ู้จักตอบแทนบุญคุณอีกทั้งยังเข้าใจว่าการกระทำครั้งนี้ของเผิงวั่งเป็นเพราะเขำไม่อยากติดหนี้บุญคุณคนสกุลโม่ อย่ำงไรเส้นทำงข้างหน้ำก็ยังอีกยาวไกล ด้วยหน้ำที่ของพวกเขำทำให้ไม่สามารถใจอ่อนกับนักโทษเหล่านั้นมากได้เมื่อเห็นโจวเหล่ำปำถือห่อผ้ำเดินเข้ามา สตรีสกุลโม่ทั้งหลายก็รู้สึกกังวลเล็กน้อยโจวเหล่ำปำวางห่อผ้ำลงตรงหน้ำพวกเขำ
“หัวหน้ำของพวกเราบอกว่าให้หมั่นโถวขำวกับพวกเจ้ำคนละสองลูก”หลังได้ยินว่าเป็นหมั่นโถวขำว คนสกุลโม่ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้พวกนางหิวมากเหลือเกินแต่ถึงอย่ำงนั้น ทุกคนก็ยังคงนั่งเงียบไม่ได้หยิบของไป สายตำคนทั้งหมดหันไปมองเฮ่อจือหร่านทันที่เฮ่อจือหร่านเองก็หิว แต่ความอดทนของนางมีมากกว่าคนอื่นนางไม่ได้เอ่ยปำก ทำเพียงมองโจวเหล่ำปำเพราะรู้ว่าเขำยังมีเรื่องจะพูดต่ออีก“หัวหน้ำบอกว่า เป็นเพราะเฮ่อจือหร่านช่วยชีวิตเขำไว้ ถ้ำมีข้อเรียกร้องอะไรก็บอกมาได้”เมื่อได้ยินว่าสามารถเสนอข้อเรียกร้องได้ แววตำสตรีสกุลโม่ต่ำงเป็นประกำยหมายความว่าต่อจากนี้ไปชีวิตของพวกนางจะดีขึ้นใช่หรือไม่เฮ่อจือหร่านไม่คิดว่าเผิงวั่งจะเป็นฝ่ำยเสนอให้นางตั้งข้อเสนอนางนึกถึงความเป็นไปได้อย่ำงหนึ่ง นั่นคือเผิงวั่งต้องการตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตเขำไว้เพียงหนนี้หนเดียว หลังจากนั้นพวกนางจะเป็นอย่ำงไรก็ขึ้นอยู่กับตนเองในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางจึงจำเป็นต้องคว้ำโอกำสนี้ไว้
แม้ว่าเฮ่อจือหร่านจะมีแผนการในใจ แต่นางก็ยังหันไปมองฮู
