หล่านี้ท้ำยที่สุดแล้ว พวกนางก็ไม่ใช่ภรรยาหรือบุตรสาวของตระกูลที่ยิ่งใหญ่อีกต่อไป
บทที่ 26 นอนกับพื้น
สะใภ้ทั้งแปดกับโม่หานเยี่ยน้ำลายสอเพราะเนื้อวัวตุ๋นซอสนี้อยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของแม่สามี พวกนางก็กินอย่ำงไม่ต้องเกรงใจ
“ท่านแม่พูดถูก ตอนนี้พวกเราไม่ใช่ภรรยาหรือบุตรสาวจากตระกูลใหญ่อีกต่อไป ตอนนี้ขอแค่ได้กินให้อิ่มท้องก็ดีมากแล้ว”
“กฎระเบียบอะไรกัน ข้าหยางม่านซินไม่ต้องการแล้ว”
คนที่หิวโหยมาก เห็นอะไรก็ล้วนรู้สึกว่าอร่อยไปหมด
ยิ่งกว่านั้นเนื้อวัวตุ๋นซอสที่เฮ่อจือหร่านนาออกมา แค่มองก็น่ำกินมาก แม้กระทั่งรสชำติยังอร่อยกว่าของที่พวกนางเคยกินมาเสียอีก
เมื่อมองเหล่ำสตรีที่เคยสง่ำงำมเรียบร้อย กำลังนั่งพื้นกินอย่ำงตะกละตะกลามเหมือนหมาป่ำหิวโซ เฮ่อจือหร่านจึงเตือน
“พวกท่านทุกคนอย่ำเพิ่งรีบร้อน ในห่อผ้ำข้ายังมีอีก หากกินไม่พอค่อยหยิบมาเพิ่ม”
ถึงอย่ำงไรของในพื้นที่มิติของนางก็มีระบบสร้ำงใหม่ เนื้อวัวตุ๋นซอสจะมีมากแค่ไหนก็ไม่ใช่ปัญหา
ฮูหยินผู้เฒ่ำกินเนื้อวัวตุ๋นซอสไปคำหนึ่ง รู้สึกว่านี่คือเนื้อที่อร่อยที่สุดเท่ำที่นางเคยกินมาตลอดชีวิต
แต่นางก็ไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเฮ่อจือหร่าน
“ของที่พ่อแม่เจ้ำให้มา เจ้ำเก็บไว้กินเองบ้ำงเถอะ ไม่ต้องนาออกมาแบ่งจนหมดหรอก”
“ท่านแม่ ข้ายังมีอีกเยอะเลยนะเจ้ำคะ!”
เฮ่อจือหร่านพูดพลางหยิบเนื้อวัวตุ๋นซอสออกมาอีกกำใหญ่แจกจ่ำยให้ทุกคน
ฮูหยินผู้เฒ่ำเห็นดังนั้นก็ไม่ได้
