เฮ่อจือหร่านเช็ดและเค้นเลือดที่มีพิษออกมา เมื่อเลือดพิษออกมาเกือบหมดแล้ว ก็ทำความสะอาดบาดแผลให้เรียบร้อยหลังจากจัดการทุกอย่ำงเสร็จ เฮ่อจือหร่านจึงหันไปมองหลี่โหรวเอ๋อร์“เอายาที่เจ้ำเคี้ยวละเอียดแล้วเมื่อครู่ทำที่แผลเขำ”หลี่โหรวเอ๋อร์ยังคงยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเฮ่อจือหร่านนางทำให้จำงชิงโกรธอีกครั้ง“ยังมัวยืนงงอยู่ทำไม นางบอกให้เจ้ำทำยา!”หลี่โหรวเอ๋อร์ถูกเสียงตวาดนี้ดึงสติกลับมา นางมองเฮ่อจือหร่านก่อนมองแผลของเผิงวั่ง“ท่าน…ท่านเจ้ำหน้ำที่ ข้าไม่กล้ำ”จำงชิงร้อนใจนัก หากไม่ใช่เพราะเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของหลี่โหรวเอ๋อร์แล้วรู้สึกขยะแขยง เขำคงอยากลงมือเองแล้วแต่เขำจนใจ จึงได้แต่เร่งเร้ำนางต่อไป“เจ้ำอย่ำลืมสถำนะของตนเอง ผู้อื่นบอกให้ทำอะไรก็ไปทำเสีย”
สตรีที่วิ่งมาปกป้องหลี่โหรวเอ๋อร์เมื่อครู่ก้ำวขึ้นมาด้วยท่ำทำงตัวสั่น“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ลูกสาวของข้าขี้กลัวนัก ให้ข้าทำแทนนางเถอะ!”อนุจูกล่าวจบก็รับยาสมุนไพรที่เคี้ยวแล้วมาจากมือของหลี่โหรวเอ๋อร์ แล้วทำลงบนแผลของเผิงวั่งทีละน้อย“แม่เล็ก”เดิมทีความตั้งใจของหลี่โหรวเอ๋อร์คือ หากนางบอกว่าตนเองกลัวแล้วบรรดำเจ้ำหน้ำที่จะให้เฮ่อจือหร่านเป็นคนลงมือแทนไม่คิดว่า อนุจูจะเป็นฝ่ำยออกหน้ำรับ หลังคิดว่าไม่สามารถทำให้เฮ่อจือหร่านเสียหน้ำ นางก็ยิ่งโกรธแต่เพราะมีเจ้ำหน้ำที่อยู่ตรงนี้ด้วย นางจึงไม่กล้ำทำอะไรเกินเลยได้แต่ข่มกลั้นความโกรธเอาไว้
