ในใจ รอโอกำสหาเรื่องเฮ่อจือหร่านต่อไปแม้ตอนนั้นโจวเหล่ำปำกำลังกังวลเรื่องอาการของเผิงวั่งอยู่ แต่เมื่อหันกลับมาก็เห็นดวงตาเย็นชำของหลี่โหรวเอ๋อร์พอดีสีหน้ำแบบนี้ยิ่งมองแล้วเขำก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจ“พวกเจ้ำสองคน อย่ำยืนเกะกะตรงนี้ ไสหัวกลับไปที่ของตัวเองเสีย”
อนุจูเป็นคนขี้ขลาด หลังเห็นสีหน้ำขมวดคิ้วของเจ้ำหน้ำที่ก็ตกใจจนขำอ่อนแรงทันที่นางไม่กล้ำชักช้ำ รีบลากหลี่โหรวเอ๋อร์วิ่งกลับไปเฮ่อจือหร่านช่วยรักษำบาดแผลให้เผิงวั่งแค่เพียงภายนอกเท่านั้นหากจะถอนพิษงูออกจากตัวเขำ สิ่งสาคัญก็คือเซรุ่มในพื้นที่มิติของนางแต่ตอนนี้มีเจ้ำหน้ำที่เดินไปมาไม่หยุด นางจึงยังหาโอกำสที่เหมาะสมจะหยิบมันออกมาไม่ได้ขณะเฮ่อจือหร่านกำลังคิดหาวิธีอยู่นั้น จำงชิงก็เริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง“เจ้ำถอนพิษงูได้หรือไม่กันแน่? ทำยาไปตั้งนานแล้ว เหตุใดอาการของหัวหน้ำยังไม่ดีขึ้นอีก”จำงชิงเอ่ยถำม ชวนให้เจ้ำหน้ำที่คนอื่นก็เริ่มสงสัยตำมเฮ่อจือหร่านเงียบไปหรือว่าสิ่งที่หลี่โหรวเอ๋อร์พูดจะเป็นความจริง ร่ำงเดิมของนางจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการแพทย์เลยจริง ๆ?เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ทุกคนก็รู้สึกไม่สบำยใจ
“เฮ่อจือหร่าน หัวหน้ำทำยาเจ้ำไปแล้ว แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเจ้ำจะอธิบำยเรื่องนี้อย่ำงไร”“หากเจ้ำกล้ำหลอกลวง ระวังจะถูกแส้เล่นงำน”เฮ่อจือหร่านเองก็รู้สึกร้อนใจ ตอนนี้เผิงวั่งหายใจลาบำกมากขึ้นหากรอช้ำไปกว่านี้ ต่อให้เทพเซียนลงมาจากสวรรค์ก็ไม่
