สามารถช่วยชีวิตเขำได้หลังจากครุ่นคิดไปมา เฮ่อจือหร่านจึงจำต้องใช้วิธีการที่โง่งมที่สุด“การถอนพิษยังขำดขั้นตอนสุดท้ำย แต่ว่า…”“แต่อะไร?” จำงชิงถำมอย่ำงใจร้อน ไม่รอให้นางพูดจบ“ข้าต้องใช้วิชำลับเฉพำะของอาจำรย์ข้าเท่านั้น”“แล้วเจ้ำยังรออะไรอยู่ รีบรักษำเร็วเข้า” จำงชิงเอ่ยเร่งอีก“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ข้าบอกไปแล้วว่าเป็นวิชำลับเฉพำะ” เฮ่อจือหร่านด่ำเขำในใจว่าคนโง่ ขนาดฟังคำพูดผู้อื่นก็ยังไม่เข้าใจยังดีที่มีเจ้ำหน้ำที่คนหนึ่งฉลาด เขำดึงแขนเสื้อจำงชิง“พี่จำง นางหมายความว่าตอนที่กำลังจะรักษำหัวหน้ำ คนนอกดูไม่ได้”จำงชิงจึงเพิ่งเข้าใจ แต่ก็ยังรู้สึกลังเล
เขำมองเจ้ำหน้ำที่อีกสองสามคน แต่ไม่รู้ว่าควรทำอย่ำงไรเพราะพวกเขำทุกคนย่อมไม่สบำยใจหากจะปล่อยให้หัวหน้ำที่นอนหมดสติอยู่ห่ำงจากสายตำของพวกเขำ เกิดเฮ่อจือหร่านคิดร้ำยทำเรื่องอะไรขึ้นมา พวกเขำจะต้องรับผิดชอบเรื่องนั้นอย่ำงหนักเฮ่อจือหร่านมองกลุ่มบุรุษที่กำลังลังเลใจ นางเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย“ข้าจะให้เวลาพวกท่านปรึกษำกันหนึ่งก้ำนธูป หากเลยเวลานี้ไปแล้ว ข้าก็ช่วยอะไรเขำไม่ได้”จากนั้นนางก็หันหลังเดินออกไปเมื่อเห็นว่าเฮ่อจือหร่านกำลังจะจากไป โจวเหล่ำปำจึงตะโกนเรียกไว้“เจ้ำกลับมารักษำหัวหน้ำต่อเถอะ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่ำงไรข้าจะรับผิดชอบเอง”เจ้ำหน้ำที่คนอื่นมองโจวเหล่ำปำพร้อมกัน สีหน้ำของพวกเขำผ่อนคลายลงเล็กน้อยพวกเขำรู้ดีว่าอาการของเผิงวั่งนั้นไม่สู้ดี ห
