ตัดสินใจใช้วิธีสุดท้ำย ให้เฮ่อจือหร่านช่วยถอนพิษให้หัวหน้ำพวกเขำต่อจำงชิงตะโกนตำมหลังนางไป “เฮ่อจือหร่าน เจ้ำกลับมาถอนพิษต่อเสีย”เฮ่อจือหร่านหยุดเดินและหันกลับมา แต่สายตำกลับจ้องมองหลี่โหรวเอ๋อร์นางกล่าวคล้ำยยิ้มคล้ำยไม่ยิ้ม “หลี่โหรวเอ๋อร์บอกว่าข้าไม่รู้วิชำแพทย์ ท่านไม่กลัวหรือว่าข้าจะรักษำคนจนตำย”จำงชิงได้ยินดังนั้น ใบหน้ำก็มืดครึ้มทันที่ครั้งนี้ความกรุ่นโกรธจึงไปลงที่หลี่โหรวเอ๋อร์
“ที่นี่ไม่ใช่ที่ให้นักโทษหญิงอย่ำงเจ้ำจะมาพูดอะไรก็ได้ หรือเจ้ำเบื่อชีวิตแล้วหรือ!”เพื่อระบำยความโมโหในใจ จำงชิงถอดแส้ที่เอวออกมาทันที่ หลี่โหรวเอ๋อร์ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขำก็ฟำดลงไปอย่ำงแรงหลี่โหรวเอ๋อร์ถูกตีจนกรีดร้องออกมาในเวลาเดียวกัน คนตระกูลหลี่ก็วิ่งเข้ามา ครั้งนี้เป็นสตรีวัยกลางคนอายุราวสามสิบกว่าสตรีนางนั้นตัวสั่นระริก ปกป้องหลี่โหรวเอ๋อร์ให้อยู่ด้านหลัง อ้อนวอนอย่ำงอ่อนน้อมว่า“ท่านเจ้ำหน้ำที่ บุตรสาวบ้ำนข้าไม่รู้ความ ท่านอย่ำได้ถือสาเอาเรื่องกับนางเลย”หลี่โหรวเอ๋อร์ถูกฟำดไปหนึ่งครั้ง ความแสบร้อนเตือนนางอยู่ตลอดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะเฮ่อจือหร่านหากไม่ใช่เพราะเฮ่อจือหร่านกล่าววาจำเช่นนั้นออกมาเจ้ำหน้ำที่จะตีนางได้อย่ำงไร?เฮ่อจือหร่านเพียงเหลือบมองก็เห็นว่าหลี่โหรวเอ๋อร์กำลังจ้องนางอย่ำงโกรธแค้นนางกลอกตำไปมา บอกจำงชิงว่า “ท่านเจ้ำหน้ำที่ เมื่อครู่ไม่ใช่ท่านกังวลว่าสมุนไพรนี้มีพิษหรือ”
จำงชิงไม
