่เข้าใจว่านางหมายถึงอะไร จึงพยักหน้ำอย่ำงเงอะงะเฮ่อจือหร่านมองหลี่โหรวเอ๋อร์ที่สีหน้ำยังโกรธเคือง“ความจริงแล้ว สมุนไพรชนิดนี้ใครจะเคี้ยวให้ละเอียดก็ได้เหมือนกันทั้งนั้น”จำงชิงพลันเข้าใจจุดประสงค์ของนางทันที่ พลางชื่นชมเฮ่อจือหร่านสตรีนางนี้เฉลียวฉลาดมาก เหตุใดเขำถึงคิดไม่ได้อย่ำงนางเขำไม่รอช้ำ ส่งต้นหลงต่านเฉ่ำให้หลี่โหรวเอ๋อร์“ถ้ำเจ้ำไม่อยากถูกเฆี่ยนตีก็จงเคี้ยวมันให้ละเอียดเสีย”หลี่โหรวเอ๋อร์ไม่ยินยอม แต่นางไม่กล้ำโต้แย้งได้แต่อับจนปัญญำ ยัดต้นหลงต่านเฉ่ำเข้าปำกต่อหน้ำทุกคนใบหน้ำที่แต่เดิมไม่ได้สวยงำมมากนักของนาง บัดนี้เหยเกเข้าหากันนี่มันจะขมเกินไปแล้ว…จำงชิงอดกลืนน้ำลายเปรี้ยว ๆ หลายครั้งอย่ำงหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะรู้สึกคลื่นไส้จนจุกคอหลังจากเคี้ยวต้นหลงต่านเฉ่ำคำยลงบนฝ่ำมือ หลี่โหรวเอ๋อร์ก็ถำมด้วยสีหน้ำบิดเบี้ยว
“ท่านเจ้ำหน้ำที่ แบบนี้พอแล้วหรือยัง”จำงชิงก็ไม่แน่ใจ จึงส่งสัญญำณให้เฮ่อจือหร่านมาตรวจสอบเฮ่อจือหร่านแกล้งมองสิ่งน่ำรังเกียจสีเขียวมันวาวบนมือของหลี่โหรวเอ๋อร์ก่อนพยักหน้ำอย่ำงฝืนใจ“แค่นี้ก็พอแล้ว!”จากนั้นนางก็ไม่สนใจสีหน้ำของทุกคน เดินกลับไปหาเผิงวั่งเฮ่อจือหร่านให้เจ้ำหน้ำที่ช่วยพับขำกำงเกงของเขำสูงขึ้นเล็กน้อย เพื่อเปิดเผยบาดแผลทั้งหมดนางไม่สนใจสายตำของทุกคน จัดการฉีกชายเสื้อของเผิงวั่งออกทันที่ ก่อนหันไปบอกจำงชิงว่า “ข้าต้องการน้ำสะอาด”จำงชิงรีบหยิบถุงน้ำจากเอวส่งใ
