ๆ“วิธีที่ข้าบอกไปนั้น ใช้ได้เฉพำะตอนที่เพิ่งถูกงูกัดเท่านั้น”“ถ้ำเช่นนั้นตอนนี้เจ้ำคิดว่าควรจะทำอย่ำงไรล่ะ” เจ้ำหน้ำที่เริ่มร้อนใจเฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าหลังจากถูกงูสามเหลี่ยมกัดแล้ว คนจะยังไม่สิ้นใจไวขนาดนั้นดังนั้น นางจึงจงใจเดินไปหาเผิงวั่งเชื่องช้ำ เพื่อให้พวกเจ้ำหน้ำที่เริ่มร้อนรนยิ่งกว่าเดิมและเป็นอย่ำงที่คำดไว้ หลังเจ้ำหน้ำที่เห็นท่ำทำงชักช้ำของนางก็โมโหขึ้นมา“เจ้ำรีบ ๆ หน่อย พวกเราต้องทำอย่ำงไรกันแน่”เฮ่อจือหร่านถูกเร่งรัดแต่ก็ไม่คิดโกรธ นางจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม“ตอนนี้พวกท่านมาขอให้ข้าช่วย แต่นี่คือท่ำทีของคนที่มาขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นหรือ”
เจ้ำหน้ำที่เหล่านี้เคยชินกับการข่มขู่นักโทษ เฮ่อจือหร่านจึงไม่ทำตำมความต้องการของพวกเขำง่ำย ๆหนทำงยังอีกยาวไกล นางไม่อยากใช้ชีวิตไปวัน ๆ โดยต้องมองหน้ำคนที่ไม่ชอบใจแน่นางต้องฉวยโอกำสนี้ทำให้พวกเจ้ำหน้ำที่เข้าใจชัดเจนว่า เฮ่อจือหร่านไม่ใช่คนที่จะยินยอมอยู่ใต้อาณัติผู้อื่นเพียงเพราะถูกขู่เข็ญจำงชิงเห็นท่ำไม่ดี คิดจะตะคอกใส่นางต่อ กระทั่งยกมือจับแส้ที่คำดเอวไว้โจวเหล่ำปำรีบห้ำมเขำไว้“ชีวิตของหัวหน้ำสาคัญกว่า”จำงชิงชะงักทันที่ จ้องมองเฮ่อจือหร่านอย่ำงเอาเรื่อง แต่ไม่ได้พูดอะไรโจวเหล่ำปำจึงลุกขึ้น “หากมีเงื่อนไขอะไร เชิญเจ้ำกล่าวมาได้เลย”เฮ่อจือหร่านไม่ได้รีบร้อนจะตั้งเงื่อนไข ในฐำนะแพทย์มืออาชีพสิ่งแรกที่นางต้องทำคือทำความเข้าใจอาการของคนไข
