้ยินเฮ่อจือหร่านเพิ่งวางสมุนไพรที่ทุกคนช่วยกันเก็บมาเรียงไว้บนพื้นโล่ง ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากฝั่งของเหล่ำเจ้ำหน้ำที่“หัวหน้ำ ท่านเป็นอะไรไป?”“รีบมาช่วยกันเร็ว หัวหน้ำหายใจไม่ออกแล้ว…”ทุกคนต่ำงมองไปยังเหล่ำเจ้ำหน้ำที่เห็นพวกเขำหลายคนกำลังยืนล้อมเผิงวั่ง“งูที่เพิ่งกัดเขำไปคงไม่ใช่งูพิษจริง ๆ หรอกนะ?”
เมื่อได้ยินคำถำมนี้ เจ้ำหน้ำที่ทั้งหลายก็นึกถึงคำเตือนของเฮ่อจือหร่านขึ้นมามีคนตัดสินใจฉับไว“เร็วเข้า รีบอุ้มหัวหน้ำไปหาสตรีสกุลโม่ผู้นั้น”เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตคน พวกเจ้ำหน้ำที่จึงไม่กล้ำชักช้ำ รีบอุ้มเผิงวั่งวิ่งไปกลุ่มคนสกุลโม่ทันที่คำพูดของเจ้ำหน้ำที่ ทุกคนในสกุลโม่ได้ยินกันทั้งหมดสายตำของพวกเขำจับจ้องไปที่เฮ่อจือหร่าน“สะใภ้เฮ่อ เจ้ำอย่ำฝืนนะ” ฮูหยินผู้เฒ่ำเอ่ยเตือนหลังเฮ่อจือหร่านนาสตรีสกุลโม่ไปเก็บสมุนไพรเมื่อครู่ บำงทีนางอาจจะรู้เรื่องยาสมุนไพรบ้ำงแต่การที่เผิงวั่งถูกงูพิษกัด ไม่ใช่ว่าแค่เพียงรู้ยาสมุนไพรเล็กน้อยก็จะรักษำได้หากเผิงวั่งเสียชีวิตไป เพื่อจะหาคนมารับผิดชอบ เจ้ำหน้ำที่เหล่านี้อาจจะเพ่งเล็งนางก็ได้เฮ่อจือหร่านเข้าใจดีถึงเจตนาของแม่สามี“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะไม่ลงมือง่ำย ๆ หรอก”
ขณะกำลังเอ่ย เจ้ำหน้ำที่ก็แบกเผิงวั่งมาถึงจุดที่คนสกุลโม่อยู่แล้ว“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำลองบอกวิธีแก้พิษงูของเจ้ำให้พวกเราฟังอีกครั้ง”เฮ่อจือหร่านมองคนที่เข้ามาอย่ำงสงบนิ่ง ก่อนกล่าวช้ำ
