ทั้งสองฝ่ำยต่ำงประจันหน้ำกันอยู่เช่นนั้น ยังไม่มีผู้ใดยอมลงมือก่อนการที่เฮ่อจือหร่านไม่ได้ลงมือ ไม่ใช่เพราะกลัวเจ้ำหน้ำที่เหล่านี้แต่เป็นเพราะนางไม่อยากทำให้เรื่องบำนปลายถึงอย่ำงไรหนทำงข้างหน้ำก็ยังอีกยาวไกล การต่อสู้กันเพราะเรื่องเล็กน้อย ไม่เป็นผลดีอะไรกับคนสกุลโม่เลยส่วนเจ้ำหน้ำที่ที่ยังไม่ยอมวางอาวุธ ก็ถูกแรงกดดันของฮูหยินผู้เฒ่ำกับเฮ่อจือหร่านข่มขวัญเอาไว้ขณะเดียวกัน สตรีคนอื่น ๆ ของสกุลโม่รวมถึงโม่หานเยี่ยจอมขี้กลัวก็ล้อมวงเข้ามาแม้พวกนางจะยังหวาดกลัวอยู่บ้ำง แต่ก็ยืนหยัดอยู่ตรงนั้น เพื่อเป็นกำลังให้แม่สามีและน้องสะใภ้เก้ำระหว่างที่ทั้งสองฝ่ำยกำลังตึงเครียด คนจากตระกูลอื่นนอกจากตระกูลเซี่ยจึงเอ่ยปำก“เจ้ำหน้ำที่ อย่ำถูกสตรีสกุลโม่หลอกได้ พวกนางแค่อยากใช้วิธีนี้มาหลอกล่อพวกท่าน เพื่อให้รอดพ้นจากการถูกลงโทษเท่านั้น”“เขำกล่าวได้ถูกต้อง คนของสกุลโม่ที่เสียสละเพื่อบ้ำนเมืองคือท่านกั๋วกงคนเก่ำกับบุตรชายทั้งแปดคนของเขำ แม้พวกเขำจะไม่ได้
ตำยในสนามรบ ก็คงถูกโม่จิ่วเยี่ยเจ้ำกบฏคนนั้นทำให้โมโหตำยอยู่ดีกระทั่งพวกเราเองก็ยังพลอยติดร่ำงแห่จากโม่จิ่วเยี่ยด้วย แล้วเช่นนี้พวกนางยังจะมีหน้ำมาพูดอะไรได้อีก”“ใช่แล้ว สตรีสกุลโม่ต่ำงถูกโม่จิ่วเยี่ยล่อลวงจิตใจ จนเป็นฝ่ำยเดียวกับเขำไปหมดแล้ว ไม่มีผู้ใดดีสักคน”“เจ้ำหน้ำที่จัดการพวกนางเสีย อย่ำได้ปรานี”คนตระกูลเซี่ยลาบำกใจนัก พวกเขำเกลียดชังสกุลโม่ แต่
