ามร้อนใจ นางจึงคว้ำตัวพี่สะใภ้รองกลับมา มืออีกข้างรับแส้จากเจ้ำหน้ำที่ซึ่งฟำดมาได้อีกครั้งนางใช้ทักษะกำลังแย่งแส้มาไว้ในมือ
เจ้ำหน้ำที่คนอื่น ๆ ที่ตอนแรกยังทำเป็นกินหมั่นโถวขำวคำใหญ่เพราะตั้งใจจะยั่วยุความหิวโหยของนักโทษเหล่านี้และชมเรื่องสนุกไปด้วยแต่เมื่อเห็นว่าแส้ของเพื่อนร่วมงำนถูกแย่งไป พวกเขำก็ดูต่อไม่ได้แล้วพวกเขำวางหมั่นโถว ชักกระบี่คำดเอวออกมา เข้าล้อมพวกนางไว้เฮ่อจือหร่านเปล่งเสียง“พวกท่านช่ำงขี้ขลาด เหล่ำบุรุษสกุลโม่ยอมสละชีพและเลือดเนื้อ เพื่อแลกวันที่พวกท่านจะมีชีวิตอยู่ได้อย่ำงสงบสุขดั่งเช่นทุกวันนี้มาตอนนี้สกุลโม่ถูกใส่ร้ำยจนตกต ่ำ พวกท่านกลับเอาอย่ำงคนชั่วช้ำคิดจะรังแกพวกเราซึ่งเป็นเพียงหญิงอ่อนแอ เมื่อดูจากท่ำทำงแสนขี้ขลาดและความสามารถอันน้อยนิดเพียงนี้ หากส่งพวกท่านไปลงสนามรบ เกรงว่าไม่นานกระทั่งศีรษะก็คงต้องส่งกลับบ้ำนเกิดแล้ว”เฮ่อจือหร่านกล่าวประโยคเช่นนี้ชวนให้คนฟังรู้สึกฮึกเหิม ฮูหยินผู้เฒ่ำรู้สึกว่าเลือดในกำยพลุ่งพล่านทันที่“พูดได้ดีมาก สิ่งนี้ต่ำงหากคือสิ่งที่สตรีสกุลโม่ควรจะเป็น”ฮูหยินผู้เฒ่ำเอ่ยพลางสารวจสีหน้ำของเจ้ำหน้ำที่เหล่านั้น
เจ้ำหน้ำที่เหล่านี้ไม่ได้เป็นคนชั่วไปเสียหมด บำงคนเก็บอาวุธไปอย่ำงเงียบ ๆ เปลี่ยนเป็นเฝ้ำดูสถำนการณ์แทน
