นางเลียนแบบฉำกในละครจากชำติก่อน กล่าวปลอบโยนเบำ ๆ“ท่านแม่ ข้าเพียงแค่ถูกเนรเทศ ไม่ได้ตำยจาก ท่านอย่ำเสียใจเลย”เฮ่อจือหร่านคิดว่านางกล่าวเช่นนี้ก็ดีแล้ว พอเห็นบุตรสาวยอมรับชะตำกรรม หลิงเสวี่ยเหยายิ่งร้องไห้หนักขึ้นเฮ่อเยวียนหมิงแม้ไม่ได้ร้องไห้โฮเหมือนภรรยา แต่ดวงตาเขำแดงเรื่อเช่นกันเขำรู้ดีว่าเวลามีจากัด จึงยื่นมือดึงหลิงเสวี่ยเหยากลับมายืนอยู่ข้างตัวเขำมองหน้ำเฮ่อจือหร่าน กล่าวว่า “พ่อกับแม่ผิดเองที่ทำให้เจ้ำต้องประสบเคราะห์กรรมที่ไม่ควรเกิดขึ้นหลังวันแต่งงำน”เฮ่อเยวียนหมิงหยิบห่อผ้ำซึ่งข้างในอัดแน่นออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นใส่มือเฮ่อจือหร่านอย่ำงลับ ๆนอกจากนี้ยังยัดห่อผ้ำขนาดพอเหมาะให้นางอีกห่อหนึ่งเหล่ำเจ้ำหน้ำที่ไม่ได้ขัดขวางเรื่องนี้ เพราะพวกเขำได้รับประโยชน์ไปแล้วยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้นักโทษเหล่านี้มีเงินติดตัว ระหว่างทำงก็ต้องมอบให้พวกเขำอยู่ดี
“นี่คือเงินที่พ่อแม่เตรียมไว้ให้เจ้ำ อย่ำคิดเสียดำยที่จะใช้มันระหว่างทำงนอกจากต้องติดสินบนเจ้ำหน้ำที่แล้ว ก็ให้ขอร้องพวกเขำให้ช่วยหาอาหารที่ดีด้วย เจ้ำไม่ชอบความสกปรกตั้งแต่เด็ก แม่เจ้ำนาเสื้อผ้ำไว้สาหรับเปลี่ยนอีกสองสามชุด”เฮ่อเยวียนหมิงเริ่มพูดต่อไม่ไหวแล้วเขำหันหน้ำทำงอื่น ไม่กล้ำมองเฮ่อจือหร่านอีก ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้งว่า “เป็นความผิดของพ่อเองที่บังคับให้เจ้ำแต่งเข้าสกุลโม่”“ท่านพ่อ” เฮ่อจือหร่านเรียกเสียงเบำไม่ว่าจะเป็นเฮ่อเยวียนหม
