ิงในความทรงจำของร่ำงเดิม หรือบิดำผู้แสนเมตตำที่อยู่ตรงหน้ำ ล้วนทำให้เฮ่อจือหร่านมั่นใจได้ว่าเขำเป็นบิดำที่ดีสาหรับคนเช่นนี้ เฮ่อจือหร่านยินดีจะเรียกว่าพ่อจากใจจริง“ก่อนหน้ำนี้ข้าไม่เข้าใจ จึงมักทำให้พวกท่านโกรธเคืองอยู่บ่อยครั้ง ตอนนี้ได้แต่งงำนกับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว ต่อไปย่อมเป็นคนสกุลโม่พวกท่านวางใจเถอะ ข้าจะมีชีวิตอยู่เป็นอย่ำงดี รอจนถึงวันที่ลุกขึ้นยืนได้ ข้าจะกตัญญูตอบแทนท่านพ่อกับท่านแม่ให้ดีที่สุด”เฮ่อจือหร่านกล่าวจบ หลิงเสวี่ยเหยาก็ร้องไห้จนพูดไม่ออก
บุตรสาวของนางเปลี่ยนเป็นคนที่ได้เรื่องได้ราวในชั่วข้ามคืน แต่กลับต้องถูกเนรเทศให้ต้องทนทรมานที่ซีเป่ยยิ่งคิดนางก็ยิ่งทุกข์ใจ หลิงเสวี่ยเหยากอดเฮ่อจือหร่านร้องไห้โฮเฮ่อเยวียนหมิงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก เขำเช็ดน้ำตำอยู่ข้าง ๆอาจเป็นเพราะอารมณ์ของร่ำงเดิมกับนางหล่อหลอมกัน หรือเป็นเฮ่อจือหร่านได้รับความรักจากคนในครอบครัวนี้มาก จึงทำให้น้ำตำไหลรินด้วยเฮ่อเยวียนหมิงควบคุมสติได้มากกว่า เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้วเขำจึงลูบหลังพวกนางแม่ลูกเบำ ๆ“พอเถอะ เหลือเวลาไม่มากแล้ว ข้ายังอยากพบลูกเขยสักหน่อย”เฮ่อจือหร่านมองโม่จิ่วเยี่ยที่นอนคว ่ำหน้ำอยู่บนเกวียนไม้ไม่ไกลนั้น“ท่านพ่อ เขำยังไม่ได้สติ”แม้จะรู้ว่าบิดำมารดำจะไม่คิดหักหลัง แต่รอบ ๆ ยังมีสายตำมากมายจับจ้องพวกเขำอยู่ เฮ่อจือหร่านไม่กล้ำประมาทเฮ่อเยวียนหมิงพยักหน้ำ มองเฮ่อจือหร่านด้วยสายต
