อนนี้ผ่านมาทั้งวันแล้ว พลังงำนที่ได้รับถูกใช้ไปจนหมด ตอนนี้จึงหิวจนท้องกิ่ววันแรกของการถูกเนรเทศ เฮ่อจือหร่านไม่รู้ว่าอาหารของพวกนางจะเป็นอย่ำงไรแต่นางก็ไม่ได้คำดหวังอะไรมากอยู่แล้วขณะกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ หัวหน้ำเจ้ำหน้ำที่ก็ตะโกนบอก“ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้ว หมั่นโถวหยาบคนละชิ้น”“หากอยากกินหมั่นโถวขำว คิดสองชิ้นต่อหนึ่งตำลึง ถ้ำไม่มีเงินก็อย่ำได้คำดหวังเลย”ได้ยินเสียงบอกของเจ้ำหน้ำที่ เฮ่อจือหร่านก็นึกอยากหัวเราะ
เจ้ำหน้ำที่พวกนี้ช่ำงใจกล้ำนัก ที่นาอาหารมาตั้งราคำอย่ำงโจ่งแจ้ง ซ้ำยังคิดราคำราวกับจะปล้นเงินพวกนางไปอีกต่ำงหากโม่หานเยี่ยจับแขนฮูหยินผู้เฒ่ำ กล่าวอย่ำงน้อยใจว่า “ท่านแม่ข้าไม่อยากกินหมั่นโถวหยาบ”ถึงแม้นางจะไม่เคยกินหมั่นโถวหยาบ แต่ก็เคยได้ยินบ่ำวรับใช้พูดว่า หมั่นโถวเนื้อหยาบนั้นสามารถทำให้คอของคนถลอกได้ แค่คิดนางก็กลัวแล้วตอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่ำไม่มีเงินติดตัว เมื่อเห็นบุตรสาวซึ่งถูกเนรเทศมาแล้วยังช่ำงเลือกอย่ำงเอาแต่ใจ นางจึงขมวดคิ้วทันที่“หานเยี่ย ถ้ำเจ้ำอยากกินหมั่นโถวขำว ก็นาเงินไปแลกมาเสียสิ”
