ต่อไปไม่ว่าอย่ำงไรก็ตำม ด้วยเฮ่อจือหร่านปกป้องสกุลโม่ และไม่ลังเลที่จะลงมือกับเฉำเหริน ทำให้เขำสามารถสรุปได้อย่ำงหนึ่งนั่นคือ ตอนนี้นางไม่ได้คิดร้ำยต่อสกุลโม่เมื่อได้ยินเสียงดังปัง เจ้ำหน้ำที่ทั้งหมดต่ำงวิ่งไปยังต้นไม้ใหญ่ตำมทิศทำงของเสียง และเมื่อเห็นว่าเหล่ำสตรีในจวนไม่มีอันตรายแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงกระโดดหายตัวไปจากจุดนั้นไม่ว่าด้านนอกจะวุ่นวายแค่ไหน เมื่อเฮ่อจือหร่านเข้าไปยังมิติลับแล้ว นางก็ได้พบเรื่องน่ำประหลาดใจครั้งใหญ่ทั้งมีดสั้น ปืนพกขนาดเล็ก และสไนเปอร์ที่นางหยิบออกมาเมื่อครู่ ต่ำงเพิ่มจำนวนขึ้นอีกอย่ำงละหนึ่งสาหรับเฮ่อจือหร่านแล้ว สิ่งเหล่านี้ย่อมเป็นของดี ยิ่งมีมากเท่ำไหร่ก็ยิ่งดี เพราะสามารถช่วยป้องกันตัวระหว่างเดินทำงได้หลังจากรออยู่ในพื้นที่มิติสักพัก เฮ่อจือหร่านจึงออกมา บรรดำเจ้ำหน้ำที่ทั้งหมดหายไปแล้ว เหล่ำพี่สะใภ้ก็กลับไปแล้วเช่นกันนางรีบกระโดดลงจากต้นไม้ กลับไปยังเรือนหอเห็นพี่สะใภ้ทั้งหลายกำลังประคองร่ำงโม่จิ่วเยี่ยก้ำวผ่านประตูภายใต้การควบคุมของเจ้ำหน้ำที่
เจ้ำหน้ำที่ยังคอยเร่งรัดอยู่เรื่อย ๆ“เร็วหน่อย อย่ำเชื่องช้ำ”โม่จิ่วเยี่ยถูกพี่สะใภ้หลายคนประคองไปยิ่งรู้สึกละอายใจเป็นเพราะเขำไร้ความสามารถ ทำให้พวกพี่สะใภ้ต้องเผชิญกับความยากลาบำก ซ้ำยังต้องดูแลเขำอีกเมื่อเห็นพี่สะใภ้ทั้งหลายคงจะเดินทำงลาบำก เฮ่อจือหร่านจึงนึกถึงเกวียนที่เพิ่งถูกเจ้ำหน้ำที่พบ“ช้ำก่อน”หัวหน้
