ำเจ้ำหน้ำที่คนนั้นหันกลับมา เอ่ยถำมอย่ำงไม่พอใจ “มีอะไร”“ไม่ใช่ว่าพวกท่านกำลังรีบร้อนจะไปส่งพวกเราที่ชำนเมืองหรอกหรือ” เฮ่อจือหร่านถำมกลับเสียงราบเรียบ“แล้วอย่ำงไร” ปฏิกิริยาแรกของเจ้ำหน้ำที่คือสตรีนางนี้จะต้องวางแผนเล่นกลบำงอย่ำง เพราะเห็นกับตำตอนที่นางสบทนาตอบโต้แม่ทัพเฉำเหรินเฮ่อจือหร่านชี้ไปยังพี่สะใภ้ทั้งสี่ที่คอยประคองชายหนุ่ม “ท่านก็เห็นแล้ว คนที่ถูกเนรเทศออกจากจวนสกุลโม่ นอกจากสามีข้าแล้วล้วนเป็นสตรี คงเดินทำงเร็วไม่ได้”“แล้วจะให้ข้าทำอย่ำงไร” เจ้ำหน้ำที่ถำม
“เมื่อครู่ตอนที่พวกท่านตรวจค้นข้าวของ มีเกวียนไม้เล่มหนึ่งมันไม่ได้มีค่ำอะไร หากให้สามีข้าขึ้นนั่งไปจะได้เดินทำงเร็วขึ้น”เจ้ำหน้ำที่กลอกตำไปมา“ได้ เกวียนไม้นั้นเจ้ำเอาไปใช้เถอะ”พวกเขำนาเกวียนไม้มายกตัวโม่จิ่วเยี่ยขึ้นไปนั่ง เฮ่อจือหร่านลากเข็นสามีออกไปด้วยตัวเองพี่สะใภ้ทั้งหลายต่ำงมองเฮ่อจือหร่านด้วยสายตำชื่นชมเมื่อมีเกวียนไม้ ทั้งประหยัดเวลาและแรง ในไม่ช้ำ เจ้ำหน้ำที่ก็คุมตัวทุกคนมาถึงหน้ำจวนตอนนี้ด้านหน้ำจวนฮู่กั๋วกงเนืองแน่นไปด้วยผู้คนมีคนที่ตั้งใจจะมาชมดูความวุ่นวาย และยังมีอีกสองสามคนที่เป็นครอบครัวของพี่สะใภ้ เมื่อได้ยินว่าองค์จักรพรรดิทรงมีพระราชโองการตรวจค้นสกุลโม่ก็รีบมาหาบุตรสาวของตัวเองผลคือ พวกเขำยังไม่ทันได้เห็นคนจากจวนเดินออกมา ก็ต้องตกใจกับเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากนั้นก็ได้เห็นกับตำว่าหลังศีรษะของเฉำเหริน ม
