ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน เขาสะบัดมือของเวินหย่าออก แล้วเดินเข้าไปหาร่างของหญิงสาวทีละก้าว
“หลินอัน!”
เวินหย่าอุทานเสียงแผ่วด้วยความตกใจ สัญชาตญาณอยากจะห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้ ภาพเบื้องหน้าช่างน่าสะพรึงกลัว ราวกับฉากเปิดของภาพยนตร์สยองขวัญ
“ท่านหลินอัน!?”
อวิ๋นเทียนริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าซีดเผือด รู้สึกเพียงฝ่ามือถูกพี่สาวกำไว้แน่น
ไม่มีใครไม่รู้สึกหวาดกลัว ทุกคนต่างมีสัญชาตญาณต่อต้านการก้าวเข้าไปในห้องเรียน ที่นี่ราวกับแดนภูตผี…
หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะบรรยาย…กระดาษเงินกระดาษทองสีเหลืองที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น…ทำให้ห้องเรียนดูเหมือนกับสุสานอันแห้งแล้ง และร่างของเธอก็คือเครื่องเซ่นไหว้บนสุสานนั้น
ลมหายใจหนักหน่วง กดดัน…
ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากอีก ทำได้เพียงมองดูหลินอันเข้าใกล้ร่างของหญิงสาวอย่างตาไม่กะพริบ
หลินอันมองไปยังด้านข้างของร่างนั้นด้วยสายตาที่สงบนิ่ง
ร่างของหญิงสาวผอมบาง ดูแล้วอายุไม่มากนัก เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพูขาว สายเดี่ยวบนไหล่ค่อนข้างเก่า บนชุดกระโปรงมีจุดสีแดงที่แห้งกรังอยู่ไม่น้อย เท้าที่เรียวเล็กซีดขาวสวมรองเท้าหนังเล็กๆ สีแดงสด เล็บตัดแต่งอย่างเรียบร้อย เห็นได้ว่าตอนมีชีว
