่ำพี่สะใภ้รู้สึกปวดใจเป็นอย่ำงมากสะใภ้แปดกล่าวอย่ำงไม่ยอมแพ้ “เสื้อผ้ำของพวกเราไม่ได้มีค่ำอะไรมากมาย คงไม่ถึงกับต้องยึดไปด้วยกระมัง”หญิงชรายิ้มเย็น เผยฟันเหลืองใหญ่ของนาง ตอบกลับอย่ำงเย้ยหยัน “ดูให้ดีว่าตอนนี้ท่านอยู่ในสถำนการณ์แบบใด แค่มีเสื้อผ้ำให้ท่านสวมใส่ปิดบังร่างกายก็ถือว่าดีแล้ว ยังจะพูดอะไรอีก”สะใภ้แปดกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ถูกฮูหยินผู้เฒ่ำห้ำมไว้“สะใภ้จ้ำว ไม่จำเป็นต้องพูดมากแล้ว”กล่าวจบ ฮูหยินผู้เฒ่ำก็หยิบเสื้อซึ่งมีรอยปะชุนขึ้นมาสวมอย่ำงไม่ใส่ใจ
เฮ่อจือหร่านไม่ใส่ใจอะไรมากนัก รีบทำตำมฮูหยินผู้เฒ่ำสวมเสื้อผ้ำอย่ำงลวก ๆสะใภ้คนอื่น ๆ กับโม่หานเยี่ยเห็นดังนั้น ก็ได้แต่ข่มกลั้นความโกรธ ต่ำงคนต่ำงหยิบเสื้อผ้ำมาใส่โชคดีที่รองเท้ำยังใส่เป็นของเดิมเมื่อหญิงชราเห็นพวกนางสวมเสื้อผ้ำเรียบร้อยแล้ว ก็นาทรัพย์สินที่ค้นเจอออกจากห้องไปพวกนางนาตั๋วเงินและเครื่องประดับทั้งหมดมอบให้เฉำเหริน โดยไม่ตกหล่นแม้แต่นิดเดียวเมื่อเห็นตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงกว่าที่หญิงชรานามาให้ เฉำเหรินรู้สึกเหยียดหยันนัก จับพวกมันยัดเข้าอกเสื้อ ส่วนเครื่องประดับก็สั่งคนนาไปใส่ในหีบไม้ที่เตรียมไว้ล่วงหน้ำเงินที่ซ่อนไว้ถูกยึดไปได้หมด บรรดำพี่สะใภ้ต่ำงสิ้นหวังหากไม่มีเงิน การจะมีชีวิตรอดจนถึงซีเป่ยยิ่งลาบำกขึ้นไปอีกฮูหยินผู้เฒ่ำไม่ได้สงบใจเหมือนเมื่อครู่แล้ว หากไม่มีเงิน ระหว่างทำงพวกนางจะใช้สิ่งใดจัดการกับเจ้ำหน้ำที่ที่
