ย่ำงดี เพียงแต่เขำคิดมาตลอดว่าสตรีในบ้ำนสกุลโม่คงไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ หากเขำจะทำตำมใจชอบก็ไม่มีใครกล้ำทำอะไรไม่คิดว่าหญิงสาวอ่อนเยาว์และงดงำมนางนี้ จะพูดถึงกฎของราชสานักต่อหน้ำคนมากมายได้สิ่งนี้ทำให้เขำรู้สึกอับอายอยู่บ้ำงทว่าเฉำเหรินยังไม่ยอมแพ้ คิดว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้ำเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ แค่เอ่ยขู่ไปสักหน่อย นางก็ต้องกลัวจนตัวสั่นแล้ว
“ต่อหน้ำข้า คำพูดของเจ้ำช่ำงไร้ประโยชน์ ข้าขอพูดไว้ตรงนี้ว่าหากเจ้ำยินยอม เรื่องการค้นตัวก็สามารถพูดคุยกันได้ ไม่เช่นนั้น ก็อย่ำโทษที่ข้าไม่ถนอมดอกไม้งำมเลย”เฮ่อจือหร่านใช้ชีวิตมาสองชำติ แต่กลับเพิ่งเคยพบคนหน้ำหนาขนาดนี้เป็นครั้งแรกตอนนี้ นางเปลี่ยนจากมีดในมือเป็นปืนพกขนาดเล็กแล้วหากเฉำเหรินกล้ำลงมือ นางจะไม่ปล่อยให้เขำรอดไปได้แน่แม้จะเตรียมการเช่นนี้ไว้แล้ว แต่เฮ่อจือหร่านยังเลือกใช้สติปัญญำแก้ไขปัญหาเป็นอันดับแรกในเมื่อยังมีคนสกุลโม่อีกมากมายอยู่ด้วย หากนางยิงเฉำเหรินตำยไปจะต้องพัวพันไปถึงพวกนางแน่นอน“ท่านแม่ทัพเฉำ ข้าขอเตือนท่าน ในเมื่อคนของจวนฮู่กั๋วกงถูกเนรเทศ ญำติฝั่งครอบครัวของพวกเราเหล่ำสะใภ้จะต้องมาส่งแน่นอน”“ข้าเชื่อว่าท่านคงเข้าใจดีว่ากระดำษไม่อาจห่อไฟ*[2]ไว้ได้ หากพี่สะใภ้คนใดของข้าพบครอบครัวของนางและเล่ำเรื่องนี้ไป ท่านรู้หรือไม่ว่าจะเป็นอย่ำงไร ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ว่าสกุลโม่จะถูกยึดทรัพย์และเนรเทศ แต่ตระกูลของพวกเราก็ไม่ได้รับผลกระ
