ราชโองการเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเจ้ำเล่ห์
“คนของจวนฮู่กั๋วกงเตรียมรับพระราชโองการ!”ขณะกล่าว สายตำของเฉำเหรินมองไปรอบ ๆ“ราชโองการขององค์จักรพรรดิ กระทั่งท่านกั๋วกงยังไม่มารับด้วยตนเอง นี่ถือเป็นการดูหมิ่นเบื้องสูงร้ำยแรง”เขำมองเจ้ำหน้ำที่ด้านหลัง“เจ้ำไปเชิญท่านกั๋วกงมารับพระราชโองการด้วยตัวเองเสีย”เจ้ำหน้ำที่กำลังวิ่งไป ฮูหยินผู้เฒ่ำรีบห้ำมไว้“เมื่อคืนท่านกั๋วกงถูกองค์จักรพรรดิเรียกตัวเข้าวัง ซ้ำยังถูกโบยห้ำสิบไม้ ตอนนี้เขำยังนอนสลบอยู่ เกรงว่าคงจะมารับพระราชโองการไม่ได้”เฉำเหรินรู้ดีว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ปรากฏตัวก็ด้วยเหตุผลนี้ เขำแค่จงใจจะทำให้คนจวนฮู่กั๋วกงลาบำกใจเท่านั้นเอง“อะไรนะ ท่านบอกว่าเมื่อคืนท่านกั๋วกงถูกองค์จักรพรรดิสั่งโบยหรือ”เขำแสดงสีหน้ำยั่วยุ แสร้งไม่รู้เรื่องเหล่านี้ แต่ในใจกลับรู้สึกยินดีที่ผู้อื่นเดือดร้อนฮูหยินผู้เฒ่ำแค่นเสียงในลาคอ “แม่ทัพเฉำ ท่านเองก็เป็นขุนนางใหญ่ในราชสานัก หากมาเพื่อประกำศพระราชโองการก็ประกำศไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องซ้ำเติมคนบาดเจ็บที่นี่หรอก”
พี่สะใภ้ใหญ่เริ่มกล้ำเอ่ยปำกขึ้นมาบ้ำง“คนเมืองหลวงต่ำงรู้กันดีว่า ในจวนฮู่กั๋วกงของพวกเรา นอกจากน้องเก้ำแล้ว คนที่เหลือล้วนเป็นสตรีออกเรือน ท่านมาอวดอ้ำงความเก่งกำจต่อหน้ำกลุ่มสตรีเช่นนี้ หากแพร่งพรายออกไป คงไม่ใช่เรื่องน่ำภำคภูมิใจนัก”“ใช่แล้ว ถึงพวกเราจะไม่เอาไหน แต่คนตระกูลของพวกเราก็ล้วนรับราชการอยู่ในราชสานั
