นในเวลาแบบนี้ โม่จิ่วเยี่ยไม่คำดหวังว่าจะมีโอกำสพลิกสถำนการณ์อะไรได้ เขำเพียงหวังให้ทุกคนสามารถเดินทำงระหว่างถูกเนรเทศได้อย่ำงปลอดภัย“ได้ ข้าสัญญำ ตราบใดที่ข้ายังอยู่ คนตระกูลโม่จะไม่มีผู้ใดเป็นอะไรไป”การได้เห็นกับตำว่าวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่กับครอบครัวถูกองค์จักรพรรดิโง่เขลาใส่ร้ำย ทำให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกปวดใจไม่น้อยแต่นางพยายามทำใจให้สบำยและรับมือกับเรื่องในวันนี้เฮ่อจือหร่านวิ่งตำมไปสมทบกับฮูหยินผู้เฒ่ำและคนอื่น ๆ
ไม่ไกลนั้นเสียงฝีเท้ำปะปนกันดังขึ้นพร้อมทั้งยังมีเสียงร้องขอความเมตตำจากบ่ำวรับใช้คนหลายสิบคนในชุดเจ้ำหน้ำที่ทำงการห้อมล้อมเฉำเหริน เดินเข้ามาด้วยสีหน้ำสมเพชเวทนายังไม่ทันที่พวกนางจะเข้ามาใกล้ ก็มีคนตะโกนใส่ “อย่ำขยับ สิ่งนี้คือการยึดทรัพย์สินตำมพระราชโองการขององค์จักรพรรดิ”ฮูหยินผู้เฒ่ำหยุดฝีเท้ำ มองคนที่เข้ามาด้วยท่ำทำงสงบนิ่งโม่หานเยี่ยตกใจจนต้องจับมือมารดำแน่น ไม่กล้ำกระทั่งจะหายใจเสียงดังแม้เมื่อคืนสะใภ้ทั้งแปดจะพูดจำอวดดีว่าเกิดเป็นคนตระกูลโม่ตำยก็ยังเป็นผีตระกูลโม่แต่เมื่อเผชิญกับสถำนการณ์เช่นนี้ก็ยังตัวสั่นงันงกมีเพียงเฮ่อจือหร่านเท่านั้นที่ยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มคน จ้องมองเจ้ำหน้ำที่เหล่านั้นอย่ำงเงียบ ๆในขณะเดียวกัน นางหยิบมีดคมกริบออกมาจากมิติลับ ใช้แขนเสื้อบังไว้ พลางกุมมีดไว้ในฝ่ำมือแน่นนางเตรียมพร้อมเพื่อปกป้องความปลอดภัยของคนในจวนฮู่กั๋วกงตลอดเวลาเฉำเหรินถือพระ
