พำะจุดประสงค์ก็เพื่อทำให้สถำนการณ์ของจวนฮู่กั๋วกงน่ำสังเวชมากขึ้น……
ฮูหยินผู้เฒ่ำพำสตรีในจวนมารออยู่ในเรือนหอเห็นได้ชัดว่าเวลาล่วงเลยไปมากแล้ว แต่กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆนางมองโม่จิ่วเยี่ยที่ยังคงนอนคว ่ำอยู่บนเตียงด้วยความไม่สบำยใจ“จิ่วเยี่ย การตัดสินใจและข่ำวของเจ้ำผิดพลาดหรือไม่”โม่จิ่วเยี่ยยังไม่เอ่ยตอบ บ่ำวคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามารายงำนอย่ำงร้อนรน“ท่านกั๋วกง ฮูหยินผู้เฒ่ำ ไม่ดีแล้วขอรับ จวนฮู่กั๋วกงถูกปิดล้อมแม่ทัพเฉำกำลังนากองทหารบุกเข้ามา”ฮูหยินผู้เฒ่ำหลับตำสิ้นหวัง พลางพึมพำ “เฮ้อ…ข้าไม่ควรหวังลม ๆ แล้ง ๆ เลย”โม่หานเยี่ยซึ่งไม่รู้เรื่องรู้ราว พอได้ยินเข่นนั้นก็รีบคว้ำแขนมารดำไว้“ท่านแม่ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”สะใภ้ทั้งแปดมองฮูหยินผู้เฒ่ำด้วยสายตำเคร่งเครียด ไม่มีท่ำทีสงบนิ่งเหมือนเมื่อครู่อีก“ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว พวกเราต้องเผชิญหน้ำกับมันอย่ำงนิ่งสงบ ทุกคนตำมข้ามา”
เมื่อมองทุกคนที่ตำมหลังฮูหยินผู้เฒ่ำไปอย่ำงพร้อมเพรียง เฮ่อจือหร่านจึงหันมองโม่จิ่วเยี่ยซึ่งนอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน“ท่านอย่ำกังวลไป ข้าจะช่วยท่านแม่รับมือเอง”ถึงอย่ำงไรโม่จิ่วเยี่ยก็กำลังแกล้งบาดเจ็บอยู่ เขำย่อมไม่สามารถออกไปพร้อมทุกคนได้ดวงตาดำขลับของโม่จิ่วเยี่ยฉำยแววเศร้ำสร้อยและเย้ยเยาะตนเองเล็กน้อยเขำตอบกลับเฮ่อจือหร่านอย่ำงจริงจัง“บอกพวกนางด้วยว่า อย่ำต่อท้ำนโดยพลการ แค่ปกป้องตัวเองให้ดี”ส่วนเรื่องอื่
