ขององค์จักรพรรดิเท่านั้น เฮ่อเยวียนหมิงทราบข่ำวนี้โดยบังเอิญขณะมีคนกระซิบกระซำบกัน จึงได้ส่งคนไปบอกข่ำวที่จวนฮู่กั๋วกงอย่ำงลับๆเขำรู้ดีว่า ถึงแม้จะส่งข่ำวล่วงหน้ำไปแล้ว ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เพียงหวังว่าคนในจวนฮู่กั๋วกงจะเตรียมตัวรับมือไว้ เพื่อไม่ให้ตัวเปล่ำไร้สิ่งของใดจนไม่สามารถรอดชีวิตได้ระหว่างถูกเนรเทศอาจกล่าวได้ว่าจักรพรรดิซุ่นอู่ไม่ยอมปล่อยให้จวนฮู่กั๋วกงหลุดพ้นไปได้
เพื่อไม่ให้ขุนนางทั้งหลายคิดสงสัย องค์จักรพรรดิยังโยนความผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ขุนนางไร้ความสาคัญอีกสองสามคนรับโทษไปพร้อมกันกับจวนฮู่กั๋วกงด้วยจัดการให้มลทินทุกอย่ำงของพวกเขำกับโม่จิ่วเยี่ยเกี่ยวโยงกัน…การกระทำเช่นนี้ย่อมมีประโยชน์ต่อจักรพรรดิซุ่นอู่สามข้อข้อแรก เขำสามารถเพิ่มความผิดให้จวนฮู่กั๋วกงหนักขึ้นอีกได้ข้อสอง ทำให้ขุนนางที่คิดจะช่วยโม่จิ่วเยี่ยพูดอะไรไม่ได้ข้อสาม เขำยังสามารถสร้ำงความยากลาบำกให้โม่จิ่วเยี่ยได้ในระหว่างเนรเทศแผนการของเขำช่ำงไร้ที่ติจริง ๆ เมื่อทันทีที่ป่ำวประกำศพระราชโองการออกไป ทั้งท้องพระโรงก็เงียบสงัด มีเพียงสายตำของขุนนางบำงคนที่ไม่พอใจแทนโม่จิ่วเยี่ยสาหรับเรื่องเหล่านี้ จักรพรรดิซุ่นอู่ไม่คิดใส่ใจ ขอเพียงสามารถกำจัดโม่จิ่วเยี่ยได้อย่ำงราบรื่น อย่ำงอื่นก็ไม่สาคัญแล้วจักรพรรดิซุ่นอู่ส่งแม่ทัพเฉำเหรินที่เคยหมางใจกับโม่จิ่วเยี่ยไปยึดทรัพย์สินและประกำศพระราชโองการยังจวนฮู่กั๋วกงโดยเฉ
