เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่สนใจอาการบาดเจ็บอีก เขำลุกขึ้นนั่งทันที่“เกิดอะไรขึ้นกันแน่”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยร้อนใจ จึงเล่ำเรื่องราวที่เกิดขึ้นและการคำดเดำของตนเองอย่ำงละเอียด“ท่านคิดว่าใครจะเป็นคนสั่งให้ป้ำหลิววางยาพิษได้”โม่จิ่วเยี่ยขมวดคิ้ว ดวงตาของเขำฉำยแววโหดเหี้ยมวาววับแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่พูดอะไร แต่เฮ่อจือหร่านยังสามารถมองออกได้ว่าโม่จิ่วเยี่ยต้องมีคนที่เขำสงสัยอยู่ในใจแน่นอนเฮ่อจือหร่านไม่ใช่คนประเภทชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น ทั้งยังเข้าใจด้วยว่าในเวลานี้โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ไว้วางใจนางอย่ำงสมบูรณ์เมื่อเป็นเช่นนั้น นางย่อมไม่ต้องการทำให้เขำไม่พอใจในตัวนางตราบใดที่เขำรู้ว่าเป็นผู้ใด ชายหนุ่มต้องวางแผนป้องกันไว้ล่วงหน้ำแน่นอนความเงียบเข้าปกคลุมทั่วห้องไปชั่วครู่ เฮ่อจือหร่านชี้อาหารเช้ำบนโต๊ะ กำชับว่า “กับข้าวจะเย็นหมดแล้ว รีบกินเสียก่อนคนขององค์จักรพรรดิจะมาเถอะ”เมื่อพูดถึงคนขององค์จักรพรรดิ โม่จิ่วเยี่ยหันมองนอกหน้ำต่ำง
“ใกล้ถึงเวลาแล้ว”เฮ่อจือหร่านรู้สึกแปลกใจเช่นกัน หากในประวัติศำสตร์ไม่ผิดพลาด คนขององค์จักรพรรดิน่ำจะปิดล้อมจวนฮู่กั๋วกงตั้งแต่เช้ำแล้ว“หรือว่าจะล่ำช้ำเพราะเรื่องท้องพระคลังเสียหาย” นางกล่าวตำมการคำดเดำโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้เอ่ยแย้ง“สิ่งของในท้องพระคลังสูญหายและเกิดเพลิงไหม้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย องค์จักรพรรดิคงปวดหัวมากจนไม่มีเวลาสนใจเรื่องของข้า”ทันใด
