นั้น บ่ำวคนหนึ่งก็เข้ามารายงำนว่ามีคนขอพบฮูหยินกั๋วกงเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยสบตำกัน ทั้งคู่ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดมาขอพบในวันหลังแต่งงำนเช่นนี้โดยเฉพำะอย่ำงยิ่ง เจ้ำของร่ำงเดิมซึ่งแทบไม่สุงสิงกับคนอื่นเฮ่อจือหร่านจึงนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าจะเป็นใครโม่จิ่วเยี่ยไม่กล่าวอะไร เพียงก้มหน้ำทำนอาหารต่อไปเห็นได้ชัดว่าเขำมอบสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้ให้นางเฮ่อจือหร่านลุกขึ้น “ข้าจะออกไปดู”ผู้มาเยือนไม่ได้ขอพบตรงประตูหน้ำของจวน แต่กลับมายังประตูด้านหลังซึ่งเป็นทำงเข้าออกของบ่ำวรับใช้
เฮ่อจือหร่านถูกเชิญมาด้านหลัง คนที่มานั้นสวมชุดรับใช้ใบหน้ำช่ำงคุ้นเคย ทว่านางกลับจำไม่ได้ว่าเป็นใครบ่ำวรับใช้เห็นนางมาแล้ว จึงรีบคำนับอย่ำงเคำรพ “คุณหนูใหญ่นายท่านส่งข้ามาหาท่าน”เฮ่อจือหร่านมองใบหน้ำของผู้นั้น พยายามนึกย้อนในความทรงจำ ก่อนจะจำได้ว่าเขำคือคนติดตำมของนายท่านหรือก็คือบิดำของนาง“เจ้ำมาทำไม”“คุณหนูใหญ่ ข้ามีเรื่องสาคัญจะรายงำน” เขำเหลือบมองคนซึ่งนาทำงเฮ่อจือหร่านมานางรีบสั่งคนออกไป“เจ้ำมีเรื่องอะไรกันแน่” ความจริงแล้ว นางพอจะเดำได้คร่ำว ๆแต่ก็ยังอยากฟังจากปำกคนผู้นี้เพื่อยืนยันเพียงเท่านั้นคนติดตำมกล่าวเสียงเบำ “คุณหนู นายท่านให้ข้ามาบอกว่าอีกไม่นาน องค์จักรพรรดิจะส่งคนมาตรวจค้นบ้ำนสกุลโม่ ขอให้คุณหนูเตรียมรับมือด้วย”เป็นอย่ำงนั้นจริง ๆ ด้วย!“แล้วท่านพ่อบอกหรือไม่ว่าคนขององค์จักรพรรดิจะมาเมื่อใด”
“ข้าไม่ทรา
