บ นายท่านยังสั่งให้ข้าบอกว่า ในฐำนะบุตรสาวตระกูลเฮ่อ ห้ำมทำเรื่องทรยศหักหลัง ไม่ว่าสกุลโม่จะประสบเรื่องอะไรคุณหนูก็ห้ำมหนีจากไป”คำสั่งนี้เฮ่อจือหร่านไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด นางไม่ได้คิดจะไปจากบ้ำนสกุลโม่อยู่แล้วเมื่อถำมอะไรจากเขำไม่ได้อีก เฮ่อจือหร่านจึงโบกมือให้เขำกลับไปหลังได้ทราบข่ำวนี้กับหูตัวเอง ช่ำงรู้สึกเกินจริงยิ่งกว่าการอ่านในประวัติศำสตร์เสียอีกเฮ่อจือหร่านรีบไปยังเรือนหอก่อนโม่จิ่วเยี่ยจะถำม นางก็เล่ำเรื่องที่บ่ำวบอกมาอย่ำงไม่ตกหล่นโม่จิ่วเยี่ยยังไม่เปลี่ยนสีหน้ำ ครู่ต่อมาเขำจึงเอ่ยเสียงเย็นชำ“อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด”แม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ แต่เฮ่อจือหร่านสัมผัสได้จากน้ำเสียงของเขำว่าอีกฝ่ำยรู้สึกสิ้นหวังอย่ำงไร“ท่านอย่ำคิดมาก ขอเพียงพวกเราพยายามมีชีวิตอยู่ เชื่อเถอะว่าสักวันพวกเราจะได้ลืมตำอ้ำปำกอีกครั้ง”
“หึ ชายชำตรีอย่ำงข้า กลับต้องทำให้สตรีในจวนเดือดร้อน แล้วจะลืมตำอ้ำปำกได้อย่ำงไรกัน” โม่จิ่วเยี่ยเย้ยหยันอย่ำงเย็นชำเฮ่อจือหร่านรู้ว่าจิตใจอีกฝ่ำยกำลังย ่ำแย่ จะพูดโน้มน้ำวอย่ำงไรก็คงช่วยอะไรไม่ได้ อนาคตจึงต้องค่อย ๆ ปลอบโยนเขำแต่แล้วเสียงร้องของพี่สะใภ้แปดก็ดังมาจากด้านนอก “นี่มัน! …ข้าวของในห้องเก็บของพวกนี้ เหตุใดถึงอยู่ห้องด้านข้างน้องเก้ำได้”เฮ่อจือหร่านคิดไม่ถึงว่าด้วยเพราะความประมาทของตนเอง จะทำให้ผู้อื่นสังเกตเห็นความผิดปกติในห้องด้านข้างสถำพสิ่งของในห้องน
