ั้นเลวร้ำยแค่ไหน นางย่อมรู้ดีที่สุดไม่ว่าของอะไรก็ตำมที่นางเก็บเข้าพื้นที่มิติ ล้วนอยู่ในห้องข้างทั้งสิ้นกระทั่งแจกันและของประดับต่ำง ๆ จากห้องเก็บของก็เช่นกัน…เวลานี้ เกรงว่าต่อให้นางกระโดดลงแม่น้ำเหลืองไปก็ชำระมลทินไม่ได้แล้วโม่จิ่วเยี่ยเงยหน้ำขึ้น ชายหนุ่มเห็นสีหน้ำตื่นตระหนกไปมาของเฮ่อจือหร่าน“หากพวกนางถำมถึงที่มาก็โยนความผิดมาให้ข้า”เฮ่อจือหร่านสติหลุดไปชั่วครู่ ก่อนจะรวบรวมสติได้อย่ำงรวดเร็ว
โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งเมื่อมีโม่จิ่วเยี่ยผู้นี้คอยแบกรับความผิดแทนตนเอง นางจึงมั่นใจมากขึ้นเมื่อมายังหน้ำประตูห้องข้าง ก็เห็นพี่สะใภ้และฮูหยินผู้เฒ่ำยืนอยู่พร้อมหน้ำพร้อมตำกันสีหน้ำของพวกนางต่ำงอ้ำปำกค้ำงตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านมา พี่สะใภ้สามรีบคว้ำแขนนางไว้“น้องสะใภ้เก้ำ ข้าวของในห้องเก็บของกับห้องครัวที่หายไปทำไมถึงมาอยู่ที่นี่เสียหมดเล่ำ”เฮ่อจือหร่านทำทีตกใจเลียนแบบท่ำทำงพวกนาง“เมื่อคืนข้ามาตรวจดูสินเดิมที่นี่ยังไม่มีของเหล่านี้เลย แล้วพวกมันมาอยู่ที่นี่ได้อย่ำงไรกัน”“เจ้ำหัวขโมยช่ำงชั่วช้ำจริง ๆ ขโมยของในห้องเก็บของก็ร้ำยกำจแล้ว ยังขโมยหม้อเหล็กใบใหญ่นั้นไปอีก” พี่สะใภ้หกนึกโกรธ“ถูกต้อง มันคงลอบเข้ามาทิ้งไว้ที่นี่เพราะคิดว่าเป็นของไร้ค่ำ”“ข้าอยากรู้นักว่าเจ้ำโจรเก่งกำจเพียงไหน ถึงสามารถขโมยของไปได้มากมายโดยที่ไม่มีใครรู้เช่นนี้”เฮ่อจือหร่านขำขันเมื่อได้ยินพี่สะใภ้ทั้งหลายแข่งกันก่นด
