่ำหัวขโมยแต่ในตอนนี้ นางไม่กล้ำเผยท่ำทีออกมา
ขณะนางกำลังจะเอ่ยบำงอย่ำง โม่จิ่วเยี่ยก็เดินเข้ามาอย่ำงลาบำก“อย่ำคำดเดำกันอยู่เลย ข้าเป็นคนทำเอง ข้าไม่อยากปล่อยให้ของพวกนี้ตกไปอยู่ในมือคนนอก แต่เพราะคิดหาทำงให้พวกเราขนสิ่งของมากมายขนาดนี้ไปไม่ได้ จึงนามากองรวมไว้ที่ห้องด้านข้าง”ถึงคำอธิบำยของเขำจะฟังดูแปลก แต่ก็ไม่มีใครซักไซ้ไล่เลียงเพราะน้องเก้ำเป็นคนมีความสามารถ หากอยากทำเรื่องแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องยากพี่สะใภ้ทั้งแปดกำลังจะเอ่ยชมความเก่งกำจของโม่จิ่วเยี่ย ฮูหยินผู้เฒ่ำกลับพูดขึ้น“เอาเถอะ ในเมื่อพวกเขำยังไม่ลืมเก็บข้าวของตัวเอง พวกเจ้ำก็อย่ำใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยพวกนี้เลย”เหล่ำพี่สะใภ้เชื่อฟังคำพูดของแม่สามีเป็นที่สุด เมื่อนางเอ่ยเช่นนั้นจึงเงียบเสียงลงโม่จิ่วเยี่ยเชิญทุกคนเข้าไปในห้อง นาข่ำวคราวจากคนของตระกูลเฮ่อเล่ำให้พวกนางรู้สีหน้ำยิ้มแย้มของพี่สะใภ้พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที
