เฉี่ยวอวี้กับเฉี่ยวซินเป็นสองสาวใช้ที่ติดตำมเฮ่อจือหร่านมาพวกนางพักอยู่ในห้องเดียวกัน วันนี้เฉี่ยวอวี้เป็นคนเฝ้ำหน้ำประตูห้องหอ ส่วนเฉี่ยวซินหลับไปนานแล้วเสียงเปิดประตูทำให้เฉี่ยวซินคิดว่าเป็นเฉี่ยวอวี้กลับมา จึงเอ่ยถำมเสียงงัวเงีย “เฉี่ยวอวี้ ทำไมเจ้ำกลับมาเร็วนัก”“เป็นข้าเอง” เฮ่อจือหร่านเอ่ยขึ้นเฉี่ยวซินรีบลุกนั่ง สวมรองเท้ำลงจากเตียง“คุณหนูใหญ่ มีอะไรเรื่องหรือเจ้ำคะ”เฮ่อจือหร่านไม่อยากเสียเวลามากจึงวางสัญญำซื้อขำยตัวทั้งสองฉบับลงบนโต๊ะ“พวกเจ้ำถือสัญญำซื้อขำยตัวนี้แล้วรีบออกไปจากจวนฮู่กั๋วกงตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกเจ้ำเป็นอิสระแล้ว”สาวใช้ทั้งสองไม่เข้าใจว่าคุณหนูของพวกนางคิดจะทำอะไร“คุณหนูใหญ่ เฉี่ยวซินทำอะไรผิดหรือเจ้ำคะ ท่านจะลงโทษข้าก็ได้”“ใช่แล้วเจ้ำค่ะ เฉี่ยวอวี้อยากรับใช้ท่านไปตลอดชีวิต”เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าสาวใช้ทั้งสองภักดีต่อนางมาก
นางกล่าวอย่ำงสิ้นหวังว่า “เมื่อครู่ท่านกั๋วกงกลับมาและเล่ำว่าเขำทำให้องค์จักรพรรดิทรงพิโรธ ไม่นานนักคงต้องจะมีพระราชโองการลงโทษคนในจวนแน่”“เมื่อถึงเวลานั้น พวกเราคงไม่อาจหนีพ้น แล้วต่อไปจะดูแลเจ้ำทั้งสองได้อย่ำงไร”“แทนที่พวกเจ้ำจะถูกทำงการขำยออกไปอีกครั้ง ไม่สู้ข้าปล่อยพวกเจ้ำให้มีอิสระไม่ดีกว่าหรือ”เฮ่อจือหร่านใช้แขนเสื้อปิดบัง พลางหยิบเงินสี่สิบตำลึงออกมาแล้วมอบให้พวกนางคนละครึ่งสาวใช้ทั้งสองไม่คำดคิดว่าคุณหนูใหญ่จะปล่อยพวกนางไปด้วยเหตุนี้ พั
