กหนึ่งจึงยังไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้เป็นเพราะความคิดที่ต้องรับใช้คุณหนูใหญ่ไปตลอดชีวิตฝังรากลึกในจิตใจ“คุณหนูใหญ่ เฉี่ยวซินไม่ไปเจ้ำคะ”“เฉี่ยวอวี้ก็จะไม่ไปเจ้ำค่ะ”หากเป็นเมื่อก่อน เฮ่อจือหร่านคงเลือกอธิบำยกับพวกนางอย่ำงใจเย็น แต่ตอนนี้ นางไม่มีเวลามากพอจะทำเช่นนั้น“เรื่องนี้พวกเจ้ำไม่อาจคัดค้ำนได้ รีบเก็บข้าวของเดี๋ยวนี้ อีกหนึ่งก้ำนธูป ข้าจะให้คนไปส่งพวกเจ้ำออกจากจวน”
“คุณหนูใหญ่…”ครั้นเห็นว่าเฉี่ยวอวี้กำลังจะพูด เฮ่อจือหร่านก็ยกมือห้ำมไว้ “พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีก”ด้านหนึ่งหญิงสาวกำลังปล่อยตัวสาวใช้ให้เป็นอิสระ ส่วนอีกด้านโม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้อยู่เฉยภายหลังเฮ่อจือหร่านออกไป เขำเรียกบ่ำวรับใช้หนุ่มที่คอยรับใช้ใกล้ชิดเข้ามา และยกเลิกซื้อขำยตัวพวกเขำให้เป็นอิสระเช่นเดียวกันส่วนบ่ำวรับใช้ในจวนคนอื่น ๆ จะเป็นอย่ำงไร ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฮูหยินผู้เฒ่ำและเหล่ำพี่สะใภ้หลังจากส่งบ่ำวรับใช้ที่ได้รับสัญญำซื้อขำยตัวทั้งหมดออกไปท้องฟ้ำก็เริ่มสว่างแล้วเฮ่อจือหร่านเหลือบมองนาฬิกำในมิติลับ เห็นว่าเวลานี้ย่ำงเข้าสู่ช่วงตีห้ำแล้วข้าวของในครัวของจวนฮู่กั๋วกงถูกเฮ่อจือหร่านขนเก็บจนหมดซ้ำยังไปเก็บของจากท้องพระคลัง นางจึงกักตุนเสบียงอาหารไว้เต็มพื้นที่โชคดีที่ในเรือนของฮูหยินผู้เฒ่ำยังมีห้องครัวเล็ก ๆแม้จะต้องถูกเนรเทศ แต่ก็ต้องกินให้อิ่มท้องก่อนจึงค่อยไป ฉะนั้นฮูหยินผู้เฒ่ำจึงสั่งให้คนต้มโจ
