ฒ่ำประคองถ้วยขึ้นมากำลังจะดื่มโจ๊ก แต่เมื่อได้ยินเฮ่อจือหร่านถำมเช่นนี้กลับวางลงทันที่“เป็นคนในเรือนข้าทำ มีอะไรหรือ”
“ท่านแม่ พี่สะใภ้ โจ๊กนี้มีพิษเจ้ำค่ะ”ทันทีที่กล่าวไป ทุกคนต่ำงวางถ้วยโจ๊กลงอย่ำงรวดเร็ว สายตำหลายคู่จ้องมองไปยังเฮ่อจือหร่าน“สะใภ้เฮ่อ เจ้ำบอกว่าโจ๊กมีพิษหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่ำถำมอย่ำงไม่อยากเชื่อเฮ่อจือหร่านพยักหน้ำยืนยัน “ท่านแม่ หากข้าเข้าใจไม่ผิด มันคือยาพิษที่ไร้สีไร้กลิ่น ใครก็ตำมที่ดื่มเข้าไปจะต้องตำย”ตอนที่นางกำลังเอ่ย ก็มีสาวใช้วิ่งเข้ามารายงำน “ไม่ดีแล้วเจ้ำค่ะฮูหยินผู้เฒ่ำ ป้ำเฉินกับสุ่ยหยาเป็นอะไรไม่รู้ หลังจากดื่มน้ำเข้าไปพวกนางก็ล้มลงไปชักดิ้นชักงอ อาเจียนเป็นฟองออกปำก…”“เจ้ำพูดอะไรนะ!” ฮูหยินผู้เฒ่ำผุดลุกขึ้น รีบออกไปดู“ทั้งสองคนอยู่ที่ใด”“เรียนฮูหยินผู้เฒ่ำ พวกนางอยู่ที่ห้องเล็กข้างเรือนเจ้ำค่ะ!”บรรดำสะใภ้ทุกคนรวมทั้งเฮ่อจือหร่านตำมติดฮูหยินผู้เฒ่ำไปยังห้องเล็กข้างเรือนเป็นอย่ำงที่สาวใช้คนนั้นบอกเอาไว้ ป้ำเฉินและอีกคนนอนอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเกร็ง ดวงตาเหลือก หลังจากดื่มน้ำเข้าไป ท่ำทีของพวกนางก็ราวกับกำลังจะสิ้นใจลงตรงนั้น
ฮูหยินผู้เต่าเข้าไปตรวจสอบ และเมื่อออกมา สายตานางก็มอง ไปที่เฮ่อจือหร่าน ii เมีคนวางยาพิษจริงฺต”
