้นข้าจะไม่เสียแรงเปล่ำหรือ”โม่จิ่วเยี่ยยังคงยืนกราน “ชายหญิงไม่ควรแตะต้องกัน ข้าจะให้เจ้ำถอดกำงเกงให้ได้อย่ำงไร”ได้ยินเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านกลับอดหัวเราะไม่ได้ ก่อนกล่าวออกมาโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของโม่จิ่วเยี่ย“ข้าเห็นก้นท่านแล้ว ยังจะอายเรื่องถอดกำงเกงอีกหรือ”โม่จิ่วเยี่ย “…”ภายในใจของชายหนุ่มตอนนี้อัดแน่นราวกับมีหินก้อนใหญ่บรรจุอยู่จนหายใจแทบไม่ออกสตรีผู้นี้ช่ำงพูดจำไร้สาระจริง ๆแต่เมื่อคิดแล้วนางก็กล่าวถูกต้องว่า ส่วนล่ำงของเขำโผล่ให้นางเห็นอยู่นานแล้ว จะยังเขินอายเพราะต้องถอดกำงเกงก็ดูโง่งมไปเสียหน่อย“ถ้ำ… ถ้ำเช่นนั้น… หากข้ายังไม่ตำย จะรับผิดชอบเจ้ำอย่ำงแน่นอน”
สาหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว เรื่องเช่นนี้ก็เหมือนการพลั้งเผลอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเฮ่อจือหร่าน ในฐำนะชายชำตรี เขำจะละเลยหญิงสาวนางหนึ่งไปไม่ได้เด็ดขำดเฮ่อจือหร่านฟังคำพูดของเขำพลันหัวเราะอีกครั้งนางพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สาวใช้ด้านนอกได้ยิน“ฮ่ำ ๆ ๆ … ท่านอย่ำคิดจริงจังเช่นนั้น ข้าช่วยท่านรักษำแผลเพราะเป็นหน้ำที่ของหมอคนหนึ่ง จะให้ท่านมารับผิดชอบได้อย่ำงไรอย่ำคิดมากเลย”กล่าวตำมตรง เฮ่อจือหร่านไม่เคยคิดถึงอนาคตของนางกับโม่จิ่วเยี่ยแม้นางจะชื่นชอบวีรบุรุษผู้นี้ แต่พวกนางทั้งสองเพิ่งรู้จักกันความรู้สึกที่มีให้จึงไม่มีอะไรเกินเลยสาหรับเฮ่อจือหร่าน ในฐำนะวิญญำณจากโลกอนาคต นางเพียงต้องการให้โม่จิ่วเยี่ยสามารถมีชีวิตรอ
