]ชุดหนึ่งจากพื้นที่มิติออกมาบาดแผลของโม่จิ่วเยี่ยต้องใช้ยาประเภทนี้รักษำจึงจะดีที่สุดนางค่อย ๆ โรยผงยาลงบนบาดแผลของชายหนุ่มอย่ำงสม ่ำเสมอจังหวะหนึ่งนิ้วมือนางเผลอสัมผัสกับผิวของเขำร่างกายโม่จิ่วเยี่ยพลันสั่นสะท้ำน ขณะเดียวกัน ใบหน้ำของเขำยิ่งรู้สึกเห่อร้อนราวกับกำลังลุกไหม้
เฮ่อจือหร่านทุ่มเทช่วยโม่จิ่วเยี่ยรักษำบาดแผลโดยไม่สังเกตปฏิกิริยาของเขำ จนกระทั่งพันแผลเสร็จเรียบร้อยนางคิดจะฉีดยาป้องกันบาดทะยักให้เขำอีกด้วยโม่จิ่วเยี่ยซึ่งรู้สึกถึงความเจ็บปวดราวกับมีเข็มทิ่งแทงบนแขนร่างกายจึงต่อต้ำน“อย่ำขยับนะ” เฮ่อจือหร่านเอ่ยเตือนโม่จิ่วเยี่ยหยุดนิ่ง จวบจนรู้สึกว่าเข็มที่แทงอยู่หายไป เขำจึงถอนหายใจโล่งอกหลังจากจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว เฮ่อจือหร่านมองกำงเกงเปื้อนเลือดของเขำ“เสื้อผ้ำของท่านอยู่ที่ใด ข้าจะไปหยิบกำงเกงตัวใหม่มาให้”โม่จิ่วเยี่ยรู้ตัวว่ากำลังหน้ำแดง ครั้นถูกถำมเขำยิ่งไม่กล้ำหันหน้ำไปมอง“ตู้ฝั่งซ้ำยคือตู้เสื้อผ้ำของข้า”เฮ่อจือหร่านเดินไปหยิบกำงเกงสีขำวจากตู้เสื้อผ้ำวางไว้บนเตียงก่อนถอดกำงเกงของชายหนุ่มที่นางเพียงถอดค้ำงไว้ตรงหัวเข่ำโม่จิ่วเยี่ยรีบห้ำม “ข้าจะถอดเอง”เขำอับอายจะแย่อยู่แล้ว ถ้ำสตรีผู้นี้ถอดกำงเกงให้ เขำคงต้องหาที่มุดหัวหนีแล้ว
ส่วนเฮ่อจือหร่านไม่ได้คิดสิ่งใดทั้งนั้นชำติก่อนนางเคยช่วยคนไข้ทำแบบนี้บ่อยจะตำยไป“แผลของท่านเพิ่งทำเสร็จ ห้ำมนอนดิ้น เลือดจะออกอีก เช่นนั
