ำอย่ำงสุดความสามารถ”“ข้าก็ไม่ขอจากไป”
“…”สะใภ้ม่ำยทั้งแปดคนของสกุลโม่ต่ำงดื้อดึง ไม่ยอมรับหนังสือหย่ำออกไปจากจวนแม้ว่าสิ่งนี้อาจเป็นหนทำงรอดเพียงหนึ่งเดียว แต่พวกนางกลับไม่ต้องการ และจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับคนบ้ำนสกุลโม่เท่านั้นเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ทั้งแปดมีความตั้งใจเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่ำรู้สึกซำบซึ้งใจนัก ในขณะเดียวกันยังหันมองเฮ่อจือหร่าน“คุณหนูเฮ่อ เจ้ำเล่ำ”“ข้าจะอยู่” เฮ่อจือหร่านไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบกลับเสียงมั่นคงฮูหยินผู้เฒ่ำมองโม่จิ่วเยี่ย “จิ่วเยี่ย เจ้ำก็เห็นแล้ว เหล่ำสตรีในบ้ำนเราล้วนกล้ำหาญ แม่เองก็อยากทำตำมความต้องการของพวกนาง”โม่จิ่วเยี่ยมองพวกนางทั้งหลายด้วยแววตำชื่นชม“พี่สะใภ้ ชีวิตคนเรามีเพียงครั้งเดียว ถ้ำเลือกได้ ใครเล่ำจะเลือกหนทำงตำย ข้าขอร้องพวกท่านว่าเรื่องนี้อย่ำได้ดื้อดึงเลย”“น้องเก้ำ ข้าตัดสินใจแล้ว เจ้ำไม่ต้องพูดอีก”ภายใต้การนาของสะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ก็ตัดสินใจเช่นเดียวกัน
ฮูหยินผู้เฒ่ำเข้าใจนิสัยใจคอของเหล่ำสะใภ้เป็นอย่ำงดี แม้ว่าเมื่ออยู่ด้วยกันในยามปกติ พวกนางอาจกระทบกระทั่งกันบ้ำง แต่ยามคับขันก็ไม่มีผู้ใดหนีหน้ำสิ่งนี้คือการกระทำของสตรีบ้ำนสกุลโม่ที่พึงปฏิบัติ
