่ของเราทำบำปกรรมอะไร เหตุใดจึงต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้ด้วย”“ข้าไม่ยอม ข้าจะกลับบ้ำนไปขอให้ท่านพ่อช่วยพูด”“ข้าเองก็จะไปหาพี่ใหญ่ หวังว่าเขำคงจะช่วยพวกเราได้บ้ำง”ทว่าโม่จิ่วเยี่ยกลับส่ำยหน้ำ“พี่สะใภ้ทั้งหลายคงต้องถอดใจเสียแล้ว องค์จักรพรรดิทรงตั้งพระทัยแน่วแน่ที่จะกำจัดสกุลโม่ เช่นนี้แล้วพระองค์จะยังทรงรับฟังคำทักท้วงหรือ”
“แล้วจะทำอย่ำงไรดีเล่ำ หรือว่าพวกเราต้องรอให้คนพวกนั้นยัดเยียดคำกล่าวหาให้พวกเรา” พี่สะใภ้เจ็ดถำมอย่ำงไม่พอใจโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้ตอบ ชายหนุ่มหันมองฮูหยินผู้เฒ่ำ“ท่านแม่ ข้าคิดว่าแทนที่จะให้พี่สะใภ้ต้องเดือดร้อนไปพร้อมกับสกุลโม่ ควรให้พวกนางถือหนังสือหย่ำออกไปดีกว่า”ฮูหยินผู้เฒ่ำครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนกล่าวอย่ำงหนักแน่น “อืม จิ่วเยี่ยพูดมีเหตุผล พี่สะใภ้ของเจ้ำทั้งหลายล้วนน่ำสงสารอยู่แล้ว บ้ำนสกุลโม่ของเราย่อมไม่สามารถให้พวกนางร่วมตกทุกข์ได้ยากกับพวกเรา อีกทั้งคุณหนูเฮ่อที่เพิ่งจะแต่งเข้ามายังต้องมาติดร่ำงแหไปด้วย ช่ำงน่ำสงสารยิ่งนัก”“ท่านแม่ น้องเก้ำ ข้าขอไม่รับหนังสือหย่ำ ชุยปี้ถิงผู้นี้ เกิดก็เป็นคนสกุลโม่ ตำยก็ยังเป็นผีสกุลโม่”“ข้าก็เช่นกัน แม้ว่าสกุลโม่จะต้องถูกประหารทั้งตระกูล ข้าเซี่ยฟำงขออยู่เคียงข้างพวกท่านถึงที่สุด”“ข้าก็ไม่ขอรับหนังสือหย่ำเช่นกัน จะอยู่เพื่อร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับสกุลโม่”“ข้าสัญญำกับสามีไว้แล้วว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะดูแลท่านแม่แทนเข
