เฮ่อจือหร่านยังคงหลบเลี่ยงสายตำเวรยามเพื่อค้นหาเป้าหมายในการเก็บข้าวของ ขณะเดียวกันก็สารวจพื้นที่ภายในของจวนด้วยเดิมทีนางคิดว่าจวนฮู่กั๋วกงจะต้องร ่ำรวยมั่งคั่ง ทว่ากลับไม่เป็นเช่นนั้นนอกจากผ้ำแพรสีสันสดใสแล้ว ก็มีเพียงข้าวสารบำงส่วนที่ทั้งหยาบและละเอียด ซ้ำยังมีเงินก้อนหนึ่งอยู่ในกล่องครึ่งหนึ่งเท่านั้นส่วนโบราณวัตถุ ภำพวาด ทองคำและเครื่องประดับนั้นมีน้อยมากจวนฮู่กั๋วกงอันแสนยิ่งใหญ่อลังการ กลับยากจนลงเช่นนี้ แสดงได้ถึงความซื่อสัตย์สุจริตของตระกูลโม่อย่ำงชัดเจนแต่ตระกูลที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีมาหลายชั่วอายุคน กลับถูกผู้มีอานาจเบื้องบนริษยาชิงชัง สวรรค์ช่ำงไร้ความเมตตำจริง ๆเงินที่มีอยู่ครึ่งกล่องนั้นเมื่อประเมินดูแล้ว คงมีประมาณหนึ่งหมื่นตำลึง แม้ว่าจะน้อยกว่าที่คิดเอาไว้มาก แต่เฮ่อจือหร่านยังเชื่อมั่นว่าหากถึงคราวต้องระหกระเหินไปจากที่นี่ ย่อมดีกว่าไม่มีอะไรติดตัวไปเลย
เฮ่อจือหร่านคิดไปทำไป ทุกจุดที่นางเข้าไปก็เก็บข้าวของใส่มิติลับ จนกระทั่งไม่มีที่ว่างให้ใส่ของอีก นางจึงจำใจกลับไปที่เรือนของตนเองในตอนนี้ เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยามแล้วเฉี่ยวอวี้ยังคงเฝ้ำอยู่หน้ำประตู เฮ่อจือหร่านจึงกระโดดเข้าไปจากทำงหน้ำต่ำงนางเพิ่งจะเปลี่ยนชุดลายพรางเสร็จ ก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้ำอันรีบเร่งจากด้านนอก“นายท่าน เกิดอะไรขึ้นเจ้ำค่ะ”เฮ่อจือหร่านได้ยินเสียงเฉี่ยวอวี้กำลังซักถำมอย่ำงร้อนใจ นางจึงรีบเดิน
