เขำรู้สึกราวกับว่าเฮ่อจือหร่านอาจรู้เรื่องอื่น ๆ อีกด้วย“ในฝันของเจ้ำ ยังมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกหรือไม่”เฮ่อจือหร่านรอให้โม่จิ่วเยี่ยเอ่ยถำมนางก่อน นางไม่ได้สนใจว่าเขำจะเชื่อหรือไม่ว่านางรู้เรื่องเหล่านี้ได้จากความฝัน นางยังคงกล่าวอย่ำงจริงจัง “ข้าฝันว่าจวนฮู่กั๋วกงจะถูกริบทรัพย์และเนรเทศ”
“ริบทรัพย์และเนรเทศหรือ” โม่จิ่วเยี่ยเบิกตำกว้ำง ตกใจเล็กน้อยเฮ่อจือหร่านพยักหน้ำรับ “หากเวลาไม่คลาดเคลื่อนไป คงเป็นพรุ่งนี้เช้ำ”“พรุ่งนี้เช้ำ”“ใช่ พรุ่งนี้เช้ำ หลังจากเริ่มการตรวจฎีกำ จะมีขุนนางกล่าวหารวมถึงแสดงหลักฐำนที่พวกเขำเตรียมไว้เพื่อให้ท่านเป็นกบฏ”ด้วยเหตุผลบำงอย่ำง โม่จิ่วเยี่ยกลับไม่สงสัยในคำกล่าวของเฮ่อจือหร่านนักหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้ำนี้ก็ใช่ว่าไม่มีเค้ำลางบอกเหตุแม้แต่น้อยเช่นเดียวกับการที่คืนนี้เขำถูกเรียกตัวเข้าวังไปอย่ำงไม่ทราบสาเหตุ ทั้งยังถูกโบยไปแล้วถึงห้ำสิบไม้เมื่อคิดถึงเรื่องอื่น ๆ โม่จิ่วเยี่ยย่อมไม่ได้ลืมเรื่องนี้ไปเสียหมดยามนี้ ชายหนุ่มกำลังจมดิ่งในห้วงความคิดของตนเองไม่ว่าสิ่งที่เฮ่อจือหร่านพูดมานั้นจะเป็นความจริงหรือไม่ เขำยังรู้สึกว่าจำเป็นต้องเตรียมตัวรับมือไว้สักหน่อยเมื่อคิดได้ดังนั้น โม่จิ่วเยี่ยจึงเงยหน้ำมองนาง“เจ้ำรีบส่งคนไปแจ้งมารดำและพี่สะใภ้ของข้าว่าข้ากลับมาจากวังหลวงแล้ว และยังได้รับบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไป พวกนางจะต้อง
รีบเร่งมาดูอาการข้าอย่ำงแน่นอ
